Detective Pikachu Returns incelemesi

Detective Pikachu, 2016 senesinde Nintendo 3DS için piyasaya sürüldüğünde, Pokémon markasının oyunlarının geniş koleksiyonunda daha önce böyle bir şey görmemiştik. Sıradan polisiye hikayesi basit ama sevimli, renkli ve en önemlisi farklıydı. Şimdi ise Detective Pikachu ve minik şapkası geri döndüğünde, bir önceki oyunu kadar heyecan verici hissettirmedi. Aslında, Detective Pikachu Returns içerisinde gizem çözme konusunda tartışmaya açık bir şekilde geriye doğru bir adım olan çok şey var. Her nasılsa bu oyun, ilkinden daha kolay. Bu da özellikle 10 yaşından daha büyükseniz, an be an oynanan birçok oyunun uzun soluklu ve biraz sinir bozucu hissettirmesine neden oluyor.

Detective Pikachu Returns yine de hoş, renkli, tatlı bir macera ve hikaye Detective Pikachu destanının çoğunlukla tatmin edici bir sonucuna varıyor. Ancak en büyük gizemi, hikaye ve mekanikteki bu şaşırtıcı kararların bazılarına neden olan perde arkasında neler olduğu. Aradan uzun bir süre geçtiği için bu devam oyununa atlamak için ilk Detective Pikachu oyununu oynamanıza ya da filmi izlemenize gerek kalmayacak şekilde yazılması akıllıca olmuş. Pikachu, yanında güvenilir kahve fincanıyla ilk oyunu en başta özetliyor.

Dünya, ünlü dedektifinin çıldırmasına neden olan R adlı ilacın yayılmasını durdurmaya yardım ettiği ilk oyundaki olayların etkilerini hâlâ hissediyor. Bununla birlikte, oyundaki canlıların bir kez daha garip davrandığı ve siz diğer davaları çözerken arka planda bir gizemin ortaya çıktığı Ryme City içerisinde işler yeniden kızışıyor gibi görünüyor. Ayrıca, ilk oyundan Tim’in babasına ve Pikachu’nun ortağı Harry’ye ne olduğunu bulma meselesi de var. R’nin erkenden tanıtıldığı ve bunun arkasında kimin olduğunu içerdiği ilk oyunun aksine, Detective Pikachu Returns farklı bir şey deniyor.

Merkezindeki şaşırtıcı nesnelerin amacını özellikle açıklamadan birçok parçayı erkenden tanıtıyor ve sonra anlamlarını açıklamak için zaman ayırıyor. Çok fazla ayrıntıya girmeden, paha biçilmez bir mücevher çalınıyor ama daha sonra bu taş daha büyük olayların merkezinde yer alıyor ve gerçek amacı tahmini 17 saatlik oyun süresinin çoğunda bilinmiyor. Çok sayıda başka hareketli parça olsa da bunların olay örgüsündeki yerlerini anlamak çok karmaşık değil ve bir araya gelmelerini izlemek yine de tatmin edici bir his bırakıyor. Yine de hikaye biraz tahmin edilebilir ve büyük olasılıkla karakterlerden çok önce anlayacaksınız neler olup bittiğini.

Detective Pikachu Returns, işleri kolaylaştırıyor

Detective Pikachu Returns, suç işleyen uşaklar ve beklenmedik bir şekilde değişen ittifaklar etrafında bazı bariz gizem mecazlarını altüst ederek birkaç sürpriz yapmayı başarıyor ama yine de her vakada en bariz şüphelinin muhtemelen suçlu olduğu ve beklediğiniz sonun genellikle elde ettiğiniz şey olduğu bir hikaye sunuluyor. Önceden de söylediğim gibi bu aile odaklı bir görsel roman, bu yüzden vakaların hiçbiri çok karmaşık değil. Aslında, Nintendo zaten açıkça genç oyuncuları hedefleyen ilkinden bir çentik aşağı çekmiş gibi görünüyor. Daha karmaşık bulmacaların çoğu ve ipuçlarının ve kanıtların nasıl düzenlendiği artık mevcut değil.

Önceden, bazen bir konuşmayı parçalara ayırarak ve bir kelimeyi vurgulayarak veya Pikachu’nun bile cevabını açıklamayacağı sembolleri deşifre etmek zorunda kalarak bir soruşturmaya yaklaşmanız gerekiyordu. Detective Pikachu Returns oyununda ipuçlarını toplamak daha da basit: Onları topluyorsunuz ve sonra Pikachu sizden yeni vaka defterinizde birlikte ne anlama geldiklerini çıkarmanızı istiyor. Örneğin, Ryme City’de dolaşarak tanıkların ifadelerini toplayacak veya belirli suç mahallerinde yanlış bir şey olup olmadığına daha yakından bakacaksınız, ancak bunun ötesinde herhangi bir kanıtla etkileşime girmeniz pek olası değil.

Ayrıca, insanlara ve diğer canlılara yardım edebileceğiniz isteğe bağlı yan görevler de alıyorsunuz ve bunlar olay örgüsü için gerekli olmasa da genellikle güldürüyorlar – bunun istisnası, nispeten kolay bilmecelerini çözmek için bölgedeki canlılarla etkileşimde bulunmak için sık sık geri dönmenizi sağlayan bir profesör olarak sunuluyor. Bazen çok uzun süren bir konuşmaya dikkat etmediğimde takıldığım oldu ama çoğunlukla ipuçları sunuluyor ve hemen ardından açıklanıyor. Bir kişinin, bir kapıyı açmak için bir canlıyı kaldırdığını gösteren bir şema var mı? Bir kapıyı açmak için muhtemelen Pikachu’yu kaldırmanız gerekecek. Bundan daha zorlaşmıyor işler.

Bir grup Pokemon kahvaltı yaptıktan sonra uykuya daldıklarını bildirdi mi? Bunu hatırlamak muhtemelen önemli ve eğer ilk seferde doğru yapamazsanız, hatanız için ceza çekmiyorsunuz da. Doğru yapana kadar tekrar ve tekrar deneyebilmeniz mümkün. Detective Pikachu Returns oyununda gerçekten bulmaca yok, daha ziyade toplamanız ve takip etmeniz gereken bir dizi tanıklık var. Pikachu, Tim ve karakterlerin geri kalanı, farkındalıklara sahip olmak için her bir kanıta ihtiyaç duyuyor, bu nedenle son oyunda olduğu gibi, tüm düşünce sürecinizi deftere dökmek zorunda kalıyorsunuz. Bu da aslında çok fena değildi.

Bu oyun tam olarak kimin için yapıldı?

Detective Pikachu Returns içerisinde her şeyi düzenli tutmak o kadar da zor değil, sadece rahatsız edici. Önceden, bir konuşma içinde olsanız bile notlarınızı görüntüleyebilir ve Nintendo 3DS içerisindeki ekranından ikincisinde çıkarımlar yapabilirdiniz; Nintendo Switch konsolunun tek ekranında bunları görüntülemek için menülere atlamanız gerekiyor. Bu kulağa çok büyük bir değişiklik gibi gelmeyebilir ama ilerlerken kanıtlara bakma olasılığınızın düşük olduğu anlamına geliyor. Soruların çoğu karakterlerin fark ettiğinden daha açık olduğu için muhtemelen notlarınıza bakmanız gerekmeyecek ama ben sadece her ipucunu bulduğumda ve Pikachu, sonuç çıkarmaya başlama zamanının geldiğini söylediğinde menüye atladım yine de.

Ayrıca bunlara bakması da eğlenceli değildi. En azından ilk oyunun not defteri Tim’in çizimlerini içeriyordu ve sarı çizgili bir kağıt parçası gibi görünüyordu. Şimdi ise sadece küçük polaroidlerle kaplı genel bir video oyunu menüsü gibi görünüyor. Bu oyunun hapisten kurtuluş kartı, eğer genç oyuncular için bir oyun yapıyorsanız tüm bu basitliğin iyi olduğu. Rahat bir zaman geçirmek isteyen insanlar da buna aldırmayabilir. Aynı zamanda, Detective Pikachu Returns biraz karanlık bir hikaye sunuyor. İlk oyun bazı olgun hikaye anlatımı anlarından çekinmemişti ve bu oyunun nereye gittiğini fark ettiğimde, ilk oyundaki temalara rağmen şaşırdım.

İkinci yarıda ne olduğunu açıklamadan, görünüşte çocuklar için olan bir oyunda görmeyi beklemediğim bazı yerlere gidiyor hikaye. Pek çok temayı da hassas bir şekilde ele almıyor ama yine de Pokémon tam olarak bu nüanslarıyla bilinmiyor. Sadece şunu merak ediyorsunuz: Bu oyun tam olarak kimin için yapıldı, kime hitap ediyor? Neden oynanışı daha basit ve hikayeyi daha karanlık yapsınlar ki? Detective Pikachu Returns oyununun en büyük hayal kırıklıklarından bir diğeri de sanat tarzı. Pokémon serisinin oyunları, özellikle son birkaç nesilde muhteşem veya karmaşık olmalarıyla ünlü değil ama bu oyun orijinalinden daha çok bir Nintendo 3DS oyununa benziyor.

Özellikle de yüz animasyonları söz konusu olduğunda eksik – her karakterin belki iki ifadesi var ve ikisi de nötr, bu da trajik veya korkunç olaylar olduğunda bir sorun oluyor. Tim sadece hafifçe şok olmuş göründüğünde hikayenin gerçek yüksek risklerine inanmak çok zor. Muhtemelen bir Pokémon oyununu göz kamaştırıcı görüntüler için oynamıyorsunuz ve en azından bu, ilkine göre hala bir gelişme. Çizgiler daha temiz, renkler daha parlak ve karakter hareketleri daha akıcı. Animasyonlar gerektiğinde ayrıntılı bile olabiliyor. En azından, Detective Pikachu Returns oyununun görsel olarak büyüleyici olduğu anlar ve hatta kahkahalara yol açabileceği birkaç an var.

Detective Pikachu Returns, olmasa da olurdu

İlkinde olduğu gibi bu oyunda da Pokémon, bu oyunu oynamanızın ana nedeni ve burada Mewtwo gibi favoriler, nadirlik ve tür yelpazesinden diğerleri de dahil olmak üzere keşfedilecek çok canlı var. Bazılarıyla sadece konuşabiliyorsunuz ama diğerleri çok yardımcı oluyor ve çoğu az ekran süresine rağmen öne çıkmayı başarıyor. Ayrıca, Pokémon serisi her zaman bu canlıların kendi benzersiz yollarıyla nasıl özel olduklarıyla ilgili olduğu için her birinin kendi özel yetenekleri var. Growlithe, nesneleri veya diğer canlıları bulmasını sağlayan keskin bir koku alma duyusuna sahip. Darmanitan ise kayaları ve diğer engelleri yıkabilir.

Pikachu elbette en özel olanı. Ne de olsa hikaye onun hakkında, bu yüzden en iyi sahneleri ve diyalogları onun alması doğal. Ne zaman zeka parıltılarından birine sahip olsa ve bir poz vermek zorunda kalsa ya da ne zaman hırçınlaşsa çok eğlenceli oluyor. Sadece birkaç kısa konuşmayla bile Detective Pikachu Returns, rastgele canlılara kişilik ve bağlantı veya mutluluk arzusu aşılayarak dünyasını en azından biraz ete kemiğe büründürmeyi başarıyor. Ne yazık ki insan karakterler aynı muameleyi görmüyor. Tim her zamanki gibi sıkıcı, sadece Pikachu’yu takip ediyor ve olaylarla ilgili basit yorum yapıyor. Kendisi bundan ötesine adım atamıyor.

Araştırmalarınızın çoğuna eşlik eden Rachel gibi yeni karakterlerle tanışıyoruz, ancak o da çoğunlukla sizi takip ediyor ve başka hiçbir katkıda bulunmuyor. Detective Pikachu Returns genel olarak bir Pokémon oyunu, bu yüzden belki de insanların bir tahta parçasından daha hareketli olmaması sorun değil ve ayrıca serinin prensiplerine de sadık kalıyor. Arkadaşlık, topluluk, cömertlik ve dünyayı hem Pokémon hem de insanlar için daha iyi hale getirmekle ilgili. Klişe gelebilir ama bazen bunu görmek güzel hissettiriyor.

Detective Pikachu Returns oyununun gizemli hikayesi, tahmin edilebilir olmayan sonuca ulaşmak için bazı tuhaf ve beklenmedik derecede karanlık seçimler yapıyor ve sonuç olarak tüm bunların kimin için olduğu belirsiz kalıyor. Basitleştirilmiş bulmacaları doğru bulacak küçük çocuklar için mi, yoksa Pikachu ile büyüyen ve ikinci yarıdaki daha olgun temaları kaldırabilecek yetişkinler için mi? Yine de mizah, tanışılacak benzersiz Pokémon ve çözülecek bir gizem içeren sevimli, gülücük dolu, animasyonlu bir macera, ancak gizem çözme uzun soluklu, görseller cansız ve oynanış o kadar basit ki hiç olmasa da olur. Ortalama üstü bir deneyim sunuluyor.