Kingdom Come: Deliverance II incelemesi

İlk ve orijinal olan Kingdom Come: Deliverance oyununun acımasızca gerçekçi ortaçağ dünyasına cesaret etmeye istekli olanlar, affetmeyen oyun sistemlerinin arasında onunla başa çıkmak için harcanan zamana değecek eşsiz bir deneyim buldular. Kingdom Come: Deliverance II isimli devam oyunu da kesinlikle aynı kalıptan çıkmış ve on beşinci yüzyıl Bohem yaşamının ilham verici tasvirinde hiç tutsak almamış. Yalnız, tüm bunlar tamamen beklenen şeylerdi.

Beklenen şeylerin aksine Kingdom Come: Deliverance II, son zamanların en zengin ve en keyifli anlatılarından biri, unutulmaz bir haydut karakter galerisi ve inanılmaz derecede ödüllendirici ve esnek bir rol yapma deneyimi de dahil olmak üzere masaya çok daha fazlasını getiriyor. Bunun bu türdeki en değerli deneyimlerden biri olduğunu söylemek abartı olmaz ve herhangi bir rol yapma oyunu fanı bunu deneyimlemek için emek harcadığı için daha zengin hissedecektir.

Kingdom Come: Deliverance II, ilk deneyimin sona ermesinden sadece aylar sonra geçiyor ve yeni bir bölümü temsil etmesine rağmen, oyuncuların önceki oyundaki insanlara ve olaylara aşina olmaları şiddetle tavsiye edilir. Oyuncular bir kez daha, Pirkstein’lı Hans Capon’un yoldaşı ve uşağı olarak yeni keşfettiği rolünü benimseyen Skalitz’li Henry rolünü üstleniyor. Devam oyunu, selefinde olduğu gibi hükümdar Wenceslas’ın kardeşi Sigismund tarafından hapsedildiği Bohemya’nın tacı için verilen mücadelenin tarihsel olarak doğru arka planında geçiyor.

Krallık, gerçek hükümdar olarak kimi destekleyeceği konusunda ikiye bölünmüşken, soyluların siyasi ittifakları beklenmedik bir şekilde bir tarafa ya da diğerine kayıyor ve kral ile gaspçı arasında beklenmedik bir şekilde sallanıyor. Oyunun kahramanlarını ufukta bekleyen bazı büyük sorunların habercisi olan kısa bir ön gösterimin ardından oyuncular, ikiliyi bir mektup teslim etmek üzere memleketleri Sasau’nun güvenilir güvenlik ağından uzakta, Trosky bölgesine vardıklarında yakalar.

Lord Otto von Bergow, gaspçı Sigismund’u destekleyen nüfuzlu bir soyludur ve Henry ile Hans, onu siyasi bölünmede efendilerinin tarafına çekmek için elçi olarak gönderilmişlerdir. Önceki oyun, bu siyasi karışıklık dönemini Henry’nin intikam hikayesini desteklemek için bir platform olarak kullanmaktan çekinmezken, devam oyunu bu siyasi yatağa derinlemesine dalıyor ve Henry’yi oyun boyunca bazı büyük hamleciler ve çalkalayıcılarla yüz yüze getiriyor. Dürüst olmak gerekirse, mümkün olan en iyi ve en eğlenceli şekilde interaktif bir tarih dersi gibi hissettiriyor her şey.

Bu söylediklerim daha sonra gerçekleşiyor. Ondan önce Henry ve Hans, Trosky bölgesine vardıklarında, yağmacı haydutlar tarafından karşılandıklarında ve canlarını zor kurtardıklarında işler hızla iyiden kötüye gider. Bilinmeyen ve muhtemelen düşmanca bir bölgede sırtlarındaki kıyafetlerden başka hiçbir şeyleri olmayan dilencilere indirgenmişlerdir, gemiyi düzeltmek ve görevlerini yerine getirmek için sosyal merdiveni tırmalamak oyuncuya kalmıştır.

Tek başına bu bile daha küçük oyunların çalışma süresini doldurmaya yeterdi, ancak Kingdom Come: Deliverance II oyununun hikayesi bu ilk öncülün önerdiği olayların çok ötesine geçmeye devam ediyor ve cesur kurtarmalar, üzücü zorluklar ve daha birçok heyecan verici macera dahil olmak üzere son derece tatmin edici zirvelere ulaşıyor. Ne kadar az ayrıntı verilirse o kadar iyi, ancak anlatıya meraklı olanlar bu oyunda sevecekleri çok şey bulacaklar.

Geliştirici ekibin yazarlığı mükemmel olmaya devam ediyor ve stüdyo; mizah, pathos ve tatmin edici kıvrımlar ve dönüşlerle dolu epik bir iplik ören bir ana kampanya ile masaya ilk oyunun getirdiklerini kolayca ikiye katlayarak kapsam açısından hiçbir köşeyi kesmedi. Geri dönen kahramanlarımız, Henry ve Hans’ın ilişkisi oyunun ilk saatlerinde önemli bir teste tabi tutulduğunda çok takdir edilen bir karakter gelişimi yaşarken; kanun kaçakları, anarşistler, casuslar, lordlar ve leydilerden oluşan devasa yardımcı oyuncu kadrosu, 15. yüzyıl Bohemya taç savaşının gerçekçi kılıyor.

Kingdom Come: Deliverance II içerisindeki bu karakterler, Henry’nin etkileşime geçebileceği sayfalardaki meçhul isimlerin veya sadece sohbet partnerlerinin çok ötesine geçiyor. Oyun ustalıkla ilerliyor ve sadece karakterleri anlatıyı ilerleten unutulmaz yollarla tanıtmakla kalmıyor, aynı zamanda Henry’ye yol boyunca birçok ortak deneyimleri aracılığıyla her biriyle bağ kurma fırsatı veriyor. Tüm yapım, uzun oyun kariyerim boyunca yakınlaşmaktan zevk aldığım en iyi genel oyunculardan biri ile her şeyden çok bir topluluğu andırıyor.

Oyuncu kadrosunun tamamı kesinlikle karakter sızdırıyor, en unutulmaz yüzlerden bazıları ve seslendirme performansları her fırsatta deneyime hayat veriyor. Türünün tek örneği yıpranmış bir yüze sahip, asilzadeden kıyıcı bir asiye dönüşen Kuru Şeytan Hynek’i ele alalım. Bıçak kullanma becerisi, Henry’nin arkasını kolladığında neredeyse elle tutulur bir güvenlik hissi veriyor, ancak öngörülemeyen doğası, hatalı bir yorumun, hançer saplayacak bir yer bulmak için söz konusu sırtı aramasına neden olabileceği anlamına geliyor.

Bir gözünü sürekli kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya görünen, Bohemyalı Robin Hood haydutlarının lideri Jan Zizka, arkadaşlarına ve davasına şiddetle sadık, düşünceli ve kasvetli bir tip. Bu ve diğer karakterler doğrudan tarih sayfalarından koparılmış olsalar da, buradaki tasvirleri – bazıları nazik veya kendini beğenmiş, bazıları dengesiz veya kaba – onları hayata geçiren yetenekli oyuncular sayesinde tarih metnindeki bu bölüme gerçekten renk katıyor.

Pek çok etkileşim içinde, karakterler birbirlerine karşı gerçek bir ilgi ve sevgi ifade ediyor, bir sürü gürültülü ve alaycı mizahla bağ kuruyor, zor zamanlar geçirirken birbirlerinin yanında duruyor ve sık sık fikir ayrılıkları yüzünden çatışıyor ve kavga ediyorlar. Oyunun açık dünyasındaki yüzlerce seslendirilmiş karakter arasında bile, birçoğu doğru Slav, Alman, Fransız, Afrikalı veya Yidiş aksanlarına sahipken, Bohem nüfusun geri kalanı genellikle İngiliz geri dönüşleriyle aktarılıyor ve dünyayı anlatı kadar sürükleyici hissettiriyor.

Kingdom Come: Deliverance II oyununun görünümü kolaylıkla muhteşem olarak tanımlanabilir, ancak bu güzellik kendini çoğu zaman kötü aydınlatılmış kale avlularında, çaprazlama geçen vagon tekerleği izleriyle köpüren çamurlu sokaklara sahip yoksul köylerde ve etrafta en çok yağmur yağmış kırsal alan olabilecek yerlerde gösterir. Yine de Bohemya çamur ve pislikten çok daha fazlası. Göz alabildiğine uzanan yemyeşil çayırlar, sık yapraklarla dolu derin ormanlar ve yabani av hayvanlarının çalılıkların arasından geçtiği orman patikalarıyla sık sık sınırlanır.

Yol kenarındaki akarsular Henry’ye gezintilerinde eşlik etmek için şırıl şırıl akarken, daha büyük göller kahverengi ve yosunludur. İnsanın bir doğa yürüyüşüne başlamak için rastgele bir yer seçmesi ve tüm ihtişamıyla çevreye hayran kalması inanılmaz: çiftçilerin uzaklara uzanan tarlaları, burada bir ahır veya tek başına bir ev, orada bir kilise ve her yerde yerel bitki örtüsünde otlayan çiftlik hayvanları. Medeniyete yaklaştıkça trafik akışı ağırlaşacak, otlaklar yerini üzüm bağlarına bırakacak ve nihayetinde yakındaki bir yerleşim yerinin duvarları ve çatıları görülecektir.

Tüm bunlara, Kuttenberg’i ziyaret ederken çimenlerin hışırtısını, böceklerin vızıltısını ve şehir hayatının çınlama ve zil seslerini sergileyen, güzelliği gerçekten satan doğal müzikler eşlik ediyor. Bohemya’yı tüm doğal ihtişamıyla görmek ve seslerini duymak gerçekten büyüleyici ve açık kırsalda dörtnala gitmek çok tatmin edici olduğu için oyunun hızlı seyahat sistemini kullanmaktan vazgeçirmeye yetiyor. Henry’ye maceralarında eşlik edecek bol miktarda atmosferik müzik var.

Ayrıca Henry’nin zengin bir toprak sahibinin düğününe katılması ve canlı bir grubun otantik enstrümanlarla neşeli jigler çalması gibi sahneleri canlandırmak için döneme uygun bestelere büyük bir odaklanma var (müzik tarzı herkesin kişisel zevkine göre olmasa bile). Genel olarak, tek tük aksaklıklar veya grafik patlamaları dışında sunumu olumsuz etkileyecek çok az şey var ve bunlar bile inceleme sırasında gözle görülür şekilde azaldığı için yamalarla ele alınmış gibi görünüyor.

Oyunun tarihsel doğruluğundan bahsederken, Kingdom Come: Deliverance serisinin öncelikle bir ortaçağ tarihi dersi olmadığını hatırlatmakta fayda var. Henry, Sir Radzig Kobyla’nın sarayında genç Lord Capon’un yanında hizmet ederek kendine bir yer bulmuş olsa da geçmişinin hayaletleri onu hiçbir şekilde terk etmemiştir. Devam oyunu, Henry’nin evlat edinen ebeveynlerinin ölümleriyle ilgili içsel kargaşasını, oyuncuya açıkça unutmadığı bitmemiş intikam kampanyasını hatırlatan işkence gören vizyonlar ve ateşli rüyalar tarafından takip edildiğini görerek iyi bir sinematik kullanım sağlar.

Kingdom Come: Deliverance II, Henry’ye kaypak Istvan Toth’tan heybetli savaşçı Markvart von Aulitz’e kadar hedeflerinin peşine düşmesi için pek çok fırsat sunuyor. Hem yeni hem de geri dönen kötü adamlar beklenmedik bazı yeni kırışıklıklarla ete kemiğe bürünürken, Henry de yeni ittifaklar kuruyor, potansiyel aşkların tohumlarını ekiyor ve ailesi hakkında geniş kapsamlı sonuçları olan şaşırtıcı keşifler yapıyor. Anlatı, basit bir itkiden doğan karmaşık bir ağdır ve ilerledikçe Henry ülkesinin mücadelesine daha da kaçınılmaz bir şekilde karışır.

Aksiyon, her biri çiftlikler, köyler, ormanlar, yol kenarındaki tavernalar, kaleler, kamplar ve seride bir ilk olarak alışveriş bölgeleri, katedraller, kasaba meydanları, çeşmeler ve Yahudi gettosuyla tamamlanmış tam teşekküllü Kuttenberg şehri ile dolu iki devasa haritaya yayılmıştır. Başlangıçta ilk haritayla sınırlı olsa da, oyuncular sonunda mevcut birçok iyi yazılmış yan görevi keşfetmek ve tamamlamak için iki harita arasında istedikleri gibi seyahat edebilirler. Bazen hikaye devreye giriyor ve oyunun belirli bir bölümünü oynarken seyahat veya yan aktivitelere erişimini kısıtlıyor.

Bu bölümler, yukarıda bahsedilen düğün kutlamasına katılmak, ölüm cezasına çarptırılan bir arkadaşı kurtarmak için çan kulesinin gerçek çanına karşı yarışmak veya hatta düşman askerleri duvarları aşmaya çalışırken, erzaklar azalmaya başlarken ve yaygın açlık ve hastalık acımasız ve sefil bir sonu tehdit ederken, günler ve haftalar boyunca bir kale kalesine sıkıştırılmış bir savaş kuşatması boyunca yaşamanın büyüleyici bir tasviri olsun, ortaçağ deneyiminin bazı yönlerini ortaya çıkarma fırsatı veren unutulmaz hikaye vuruşlarıdır. Açık dünya saptırmalarıyla dolu bir oyunda, oyuncuyu meşhur sıkıntıya sokarken bile özellikle parlayan bu set parçalarıdır.

Gerçekçi bir ortaçağ dünyası yaratmaya bu kadar odaklanan Kingdom Come: Deliverance II yapıtının oyunculara memnun edecek derin bir rol yapma deneyimi sunması da aynı derecede önemli. Henry macerasını çeşitli şekillerde yaşayabilir; bir asker olarak daha savaş odaklı bir yaklaşıma odaklanabilir, bir izci olarak beladan gizlice kurtulabilir veya hatta beladan konuşarak kurtulmak için karizmasına güvenerek savaşın tehlikelerini atlatabilir.

İncelememiz sırasında Henry, yerleşim yerlerinde iş bulmasına ve para kazanmasına yardımcı olması, görev hedeflerini yerine getirmek için gerekli eşyaları üretmesi ve hatta önemli kasaba halkının ve yerel liderlerin gözüne girmesini sağlayarak ileride başka kapılar açması için demirci olarak aldığı eğitimden yararlandı. Oyunun daha karmaşık bölümlerini üstlenirken Henry, oyuncunun seçtiği oyun tarzına bağlı olarak hedeflerine çok sayıda farklı yolla ulaşmaya çalışabilir.

Örneğin, bir düşman kalesinin üst odalarına girmek için Henry, muhafızların kaptanına yardım ederek değerini kanıtlayabilir, kilitleri açabilir ve muhafızlar izlemediğinde dikkatlice içeri girebilir, bir şans oyununda değerli bir hatırayı geri kazanabilir, kalenin aşçısına veya demircisine hizmetlerini sunabilir veya hatta yakındaki kuyunun dibindeki gizli girişi bulmaya çalışabilir. Ancak seçenekler, işlerin kolay olacağı anlamına gelmiyor ve bir önceki girişi deneyimleyenler, birçok beceri tabanlı sistemin ne kadar dolambaçlı olduğunu ilk elden biliyor.

Pratik yapmak mükemmelleştirir atasözü, oyuncuların Kingdom Come: Deliverance II oyununda yankesicilik, kilit açma ve hatta yakın dövüşte güvenilir bir başarı şansının tadını çıkarmak için yakından aşina olmaları gereken bir atasözüdür. İster kilit açma mini oyununun titiz doğası, ister Henry’nin ilk yankesicilik denemelerini mahveden zamanlayıcı, isterse de büyük ölçüde yönlü saldırı girişlerine, düşman saldırı duruşlarını okumaya ve karşılığında hasar vermek için mücadele ederken sürekli azalan bir dayanıklılık havuzunu yönetmeye dayanan göğüs göğüse dövüş sisteminin affetmeyen doğası olsun, zafer kazanılmalıdır.

Bu durum, oyunun gizli bir oyun yaklaşımı geliştirmemiş oyuncuları belirli bir görev için gölgelerde saklanmaya zorlayabildiği veya savaşın isteğe bağlı olmaktan çıktığı ve altın dilli hatiplerin bile iki, üç veya daha fazla rakiple tek başına ve aynı anda mücadele etmek zorunda kaldığı birkaç önemli hikaye anında, bazı durumların adil olmayan bir şekilde zavallı Henry’ye karşı yığılmış hissetmesine yol açıyor. Oynanış sistemlerinin büyük kısmı bir önceki oyuna göre büyük ölçüde değişmemiş. Bununla birlikte, savaş biraz basitleştirilmiş; rakibin hayati bölgelerini temsil eden beş köşeli hedefleme retikülü artık dört bölgeye indirgenmiş.

Bir silahı savurmak, Henry’nin dayanıklılık ölçerini tüketirken, bunun tamamen bitmesine izin vermemek önemlidir; dayanıklılık koruma olarak iki katına çıkar ve düşman saldırıları yalnızca tamamen tükendiğinde sağlığa kalıcı hasar verir. Basit ama aldatıcı bir şekilde bağımlılık yapan zar atma mini kumar oyunu da geri dönüyor ve bir kumar masasında rekabete kilitlenerek saatleri geçirmek (ve potansiyel olarak kişinin cüzdanını kaybetmesi) şaşırtıcı derecede kolay. Kaydetme – oyunun otomatik kaydetme sistemi dışında – özel olarak hazırlanmış kaydetme iksirlerinin kullanılmasını gerektiriyor, ancak oyun menüden çıkarken otomatik olarak kaydediyor ve birçok zorlu bölümü yeniden denemenin kolay bir yolunu sağlıyor.

Son olarak, bir kez daha Ortaçağ Bohemya’sındaki yaşam hakkında detaylı analizler sunan, dönemin moda ve mimarisinden anlatıda karşılaşılan kişi ve mekanlara kadar her şeyi içeren bir kodeks var. Hemen hemen her açıdan bakıldığında Kingdom Come: Deliverance II tartışmasız bir zafer. Oyun katı bir ortaçağ gerçekçiliği felsefesine bağlı kalsa da – ve bu nedenle, özellikle belirli yapılar için bazı zorlu bölümler içerse de – bunun gibi başka bir şey yoktur.

Tarihi gerçeklere dayanan ve derin bir rol yapma deneyimi sunan Skalitzli Henry’nin hikayesinin devamı olan Kingdom Come: Deliverance II, birçoğu doğrudan tarih sayfalarından alınmış unutulmaz karakterlerle dolu bir hikaye anlatımı ustalığıdır. Oyunun kapsamı da, birbiri ardına gelen anlatı dönüşleri ve deneyimi tamamlayan bazı ağır set parçaları ile büyük ölçüde genişletilmiştir. Basitçe söylemek gerekirse, bu oyunun geliştirici ekibi bir rol yapma deneyiminin en iyisini yarattı ve türün hayranları için mutlaka oynanması gereken bir oyun.