Onimusha: Way of the Sword incelemesi
Onimusha: Way of the Sword, 20 yıllık bir sessizliğin ardından Capcom tarafından geliştirilen ve seriyi modern dünyaya taşıyan iddialı bir yeniden başlangıç. PlayStation 2 döneminin sabit kamera açılarını ve aynı dönemin bulmacalarını geride bırakan bu yeni yapım, bugünün aksiyon rol yapma oyunlarının izinden giderek daha dinamik ve açık bölgeli bir yapıya bürünmüş durumda.
Onimusha: Way of the Sword, kendini bir Dark Souls, Star Wars: Jedi serisi ya da Yakuza oyunlarının gölgesinde hissettiren, doğrusal tasarlanmıs hikaye bölümleri ile Kyoto merkezli küçük ama canlı bir köyün birleştiği şahane ve akılda kalıcı bir dünya sunuyor. Temel mekanikleri tamamen samuray kılıç sanatı üzerine kurulmuş bu oyunda, hafif ve ağır saldırılar, savuşturmalar ve her saniyenin hayati önem taşıdığı düellolar başrolde yer alıyor.
Onimusha: Way of the Sword içerisindeki hikaye bizi Edo dönemine götürüyor ve efsanevi samuray Miyamoto Musashi ile ezeli rakibi Sasaki Ganryu arasındaki düelloyla başlıyor. Bu ünlü düello sırasında ikili, cehennemden fırlama canavarlar olan Genma ordusunun saldırısına uğruyor ve öldürülüyor. Cehennemde gizemli bir adam tarafından diriltilen Musashi ve Ganryu, canavarların ruhunu emerek güçlenen Oni eldivenlerine kelepçeleniyor.
Musashi, eldivenin içinde hapsolmus demir iradeli bir kadının ruhu olan Shizuka ile ortaklık kurup Kyoto’yu canavarlardan temizleyerek bu lanetten kurtulmaya çalışırken, rakibi Ganryu ise insan ruhlarıyla beslenerek gücün karanlık tarafını seçiyor. Bu mücadelede Musashi’ye cehennem kapısını koruyan Takamura, Kabuki sanatının kurucusu olan yardımcısı Okuni ve Kyoto sokaklarında hikayeler yazan Murasaki gibi renkli karakterler de eşlik ediyor.
Onimusha: Way of the Sword oyununun gücü kesinlikle karakterlerin derinliğinde ve en başta Resident Evil serisine güç veren RE Engine ile yaratılan olağanüstü yüz animasyonlarında yatıyor. Musashi’nin yüz modellemesi ve dünya üzerindeki tüm hareketleri, efsanevi Japon aktör Toshiro Mifune’nin mirasını yaşatacak şekilde, ailesinin yakın işbirliğiyle tasarlanmış.
Musashi, kendine verilen bu mucizevi gücü hak etmediğini düşünen, aslında kahraman olmak istemeyen ama her yardım istendiğinde söylenerek de olsa doğru şeyi yapan, kuru mizahlı ve ukala ama son derece sevimli bir vagabond samuray olarak karşımıza çıkıyor. Shizuka ile kurdukları omuz omuza dostluk ve Okuni’nin onu kürekle tekne kullanamadığı için azarladığı gibi eğlenceli diyaloglar Onimusha: Way of the Sword oyununun duygusal merkezini oluşturuyor.
Oynanışa geçtiğimizde ise Capcom ekibinin her ayrıntıyı ince ince işlediğini görüyoruz. Koşarken veya dövüşürken dayanıklılık sınırı olmaması Musashi’yi her an en üst seviyede tutuyor. Dövüşteki asıl amacımız rakibin canını veya duruş göstergesini sıfırlayıp ölümcül bitirici vuruşlar yapmaktır. Oyundaki dört temel savunma hareketi olan kaçış, savuşturma, saptırma ve Issen kontratağı oyun boyunca size o kadar iyi öğretiliyor ki, zamanla gerçek bir samuray gibi hissediyorsunuz.
Doğru zamanda yapılan bir kaçış özel göstergenizi doldurarak ölümcül kombolara imkan tanırken, savuşturmalar kılıcınızı alevler içinde bırakan Blazing Gauge’i şarj ediyor. Ağır zırhlı düşmanları saptırarak stamina barlarını eritebiliyor ve saniyeler içinde Break Issen infazına geçebiliyorsunuz. Tabii ki bu dövüşlerin kutsal kasesi, tam düşman saldırırken vurarak tetiklenen ve düşmanı anında ikiye bölen Issen kontrataklarıdır. Bu hareket inanılmaz bir risk taşısa da başarılı olduğunda hissettirdiği haz tarif edilemez. Ayrıca kılıcımız dışında yay kullanabiliyor, topladığımız mavi ruhlarla çalışan fırtına yaratan mızrak veya balyoz gibi farklı Oni silahlarını devreye sokabiliyoruz.
Onimusha: Way of the Sword içerisinde her şey güllük gülistanlık değil. Oyunun en büyük sorunu, harika bir 10-15 saatlik deneyimin yapay şekilde 25-30 saatlik yorucu bir maratona dönüştürülmüş olması. Kyoto sokaklarında canavar temizlemek veya sevimli aslan köpeklerini kurtarmak başlarda çok keyifli olsa da, gelişim materyalleri karşılığında sunulan çok sayıda sıradan düşman öldürme görevi oyunun temposunu fena halde baltalıyor.
Benzer şekilde, Byakue ve Dohatsu-ten gibi alt bossların oyun boyunca defalarca karşımıza çıkması ve ana hikaye bosslarının sadece güç ve renk değiştirilerek yeniden önümüze atılması keşif hissini baltalıyor. Ayrıca, canımız her azaldığında can basma butonunun aşırı hassas olması ve en ufak bir darbeyle iptal olabilmesi, küçük arayüzde bunu fark etmeyip saniyeler içinde ölmemize yol açıyor. RPG tarzı yükseltme sistemindeki küçük artışların, düşmanların da bizimle birlikte güçlenmesi yüzünden hiçbir fark yaratamaması da cabası.
Yine de bu kusurlar, Onimusha: Way of the Sword oyununun sunduğu muazzam başarıyı gölgelemeye yetmiyor. Kyoto’nun o gri ve hastalıklı yozlaşmış sisini temizledikçe çevreye geri dönen canlı renkleri izlemek, Japon mitolojisine dair inanılmaz zenginlikteki yazıları okumak ve her biri kendine has yıldırım veya canavar mekaniklerine sahip bosslarla çarpışmak son derece tatmin edici.
Hele o cehennem kapisinde sizi bekleyen Ganryu veya Benkei ile karşılaştığınız anlardaki o müthiş diyaloglar ve sinematik dövüşler aklınızdan kolay kolay çıkmayacak cinsten. Bu samuray dramasını kesinlikle Japonca seslendirme ile oynamanızı tavsiye ederim; çünkü feudal Japonya atmosferi ve ses sanatçılarının kusursuz performansları bu şekilde adeta hayat buluyor.
Onimusha: Way of the Sword, Capcom ekibinin eski bir efsaneyi nasıl canlandıracağını çok iyi bildiğinin dürüst bir kanıtı olmuş. Uzun yıllar sonra gelen bu dönüş, bazı gereksiz uzatmalar ve tekrar eden görevlerle sabrımızı zorlasa da, samimi hikayesi, dünya dışı canavar tasarımları ve kusursuz dövüş mekanikleriyle hafızalarda yer edinecek. Eğer samuray kültürüne ve gerçekten yetenek gerektiren kılıç dövüşlerine ilgi duyuyorsanız, bu zorlu ama bir o kadar da ödüllendirici mücadeleye gözünüz kapalı katılabilir ve her saniyesinden büyük bir keyif alabilirsiniz.