Outpost: Infinity Siege incelemesi
Son on yıla geri dönüp bir baktığımız zaman çok fazla sevilmeyen ya da kayda değer oyunlar görmeyen türler hakkında konuştuğunuzda, kule savunması tipindeki birinci şahıs veya üçüncü şahıs oyunları ile kesinlikle karşılaşacaksınız. Orcs Must Die! ve Sanctum serileri tarafından popüler hale getirilen bu tür, aksiyon ile yerde kule inşa etme ve dalga temizlemenin mükemmel bir birleşimini sunuyor. Outpost: Infinity Siege de bu şekilde bir oyun ama bir sürü başka mekanik ekleyerek genel olarak bir karmaşa haline geliyor yaşatılan deneyimi.
Outpost: Infinity Siege içerisinde biraz kule savunması rahatlığı var ama bu rahatlık, yavan hikâye anlatımı ve ekstra aksiyon nişancı oyunu benzeri kaynak toplama katmanlarının arasına sıkıştırılmış. İşin içine üs kurma ve rogue lite ögeleri bile giriyor. Mechanos adı verilen makinelerin tek bir yapay zeka altında bilinç kazandığı ve insanlığa karşı savaş ilan ettiği bir gelecekte geçen oyunda, oldukça unutulabilir ezberci bir kahramanı canlandırıyorsunuz. Starfall Projesi’nin bir parçasısınız ve komutanınız Levi Lau ile sohbet ederken aniden üs Mechano’lar tarafından saldırıya uğruyor.
Düşman dalgalarını alt ettikten sonra, Anti-Earthbound Tyrranos Orbital System veya kısa adı ile AETOS, tüm gücünü ortaya koymadan önce Crius adlı bir drone sürüsü tarafından istila ediliyorsunuz. Bu karakterlerin hiçbirini tanımadığınız veya onlara sempati duymak için zamanınız olmadığı için tamamen hak edilmemiş gibi hissettiren kahramanca bir son direniş görevi deneyimliyorsunuz. Yine de kuleleri etkinleştirdiğiniz, sürüye kurşun üstüne kurşun yağdırdığınız ve hatta düşmanlara ceza yağdırmak için bir mekanizmaya atladığınız için yaşatılan gösteriyi inkar etmek zor. Ne yazık ki, bundan sonrası daha da yokuş aşağı gidiyor.
Birkaç ay sonra, artık tamamen modüler olarak lanse edilen kendi Outpost’una sahip olan yeni terfi etmiş bir Komutan olan Fae’yi kontrol ediyorsunuz. Oyuncu, taretler ve cephane işleyicileri de dahil olmak üzere duvarları ve diğer savunma yapılarını anında ekleyebilir. Bir noktada, daha sonra Juliette olarak adlandırılan gizemli bir yapay zeka, Fae ile güçlerini birleştirerek yakındaki bazı havan toplarına el koymasına izin veriyor ve olay örgüsü gerektirene kadar pek bir şey yapmıyor. Olay örgüsü bunu gerektirdiğinde, hikaye aslında utanç verici bir şekilde acı çekiyor.
Outpost: Infinity Siege içerisinde her zaman kule savunması oynamıyorsunuz. Görevlere çıkarken, dallanan yollardan oluşan bir taktik haritanız var. Her birinin farklı güç gereksinimleri ve toplanması gereken kaynakları var. Görevlerin bazıları serbestçe keşfetmeye izin verirken, diğerleri sizi belirli öğeleri bulmak ve Outpost’un ana kulesi aracılığıyla çıkarmakla görevlendiriyor. Sonuç olarak, malzeme avlamak için bu genel, çorak görünümlü aşamalara atılıyorsunuz, alan taraması yapmadan ayırt etmek zor. Etrafta birkaç Mechano dolaşıyor ve yapay zekaları o kadar korkunç ki diğer balıkların bile silah atışlarına tepki vermesi dışında, bir fıçıdaki balıkları vurmak gibi hissettiriyor.
Çok fazla tehdit olmamasına rağmen kontrol edebileceğiniz devasa silah kulelerine sahip kule gibi bazıları geri dönüştürülmüş farklı binaları keşfederken, toplanacak sarf malzemeleri filan buluyorsunuz. Bunların bazıları boş veya ödüllendirici değil, bu da harcadığınız maymuncukların boşa gitmiş gibi hissettiriyor. Diğerleri kapıları açmak için anahtar kartları veya güç bankaları bulmayı gerektiriyor, bu da zamanla sıkıcı hale geliyor. Dürbün, dipçik ve benzeri eklentilerin yanı sıra, tekil silahınızı modifiye etmek için bir XEN moduna sahip oluyorsunuz.
Dışarıdan bakıldığında, modüler yapı temasına uyduğu için bu harika ama daha sonra Pyro cephanesinin eklenmesiyle bile avantajlar o kadar da ilginç değil. Silahınızı mermi yerine patlayıcı mermiler ateşleyecek şekilde değiştirmek kulağa hoş gelse de her atışın kendi bekleme süresi var. Ayrıca, modları bir kez yükledikten sonra kaldıramazsınız, bu yüzden kulağa korkunç geliyorsa ve kısa bir süre için sonsuz mermi atma yeteneğiyle tamamen çelişiyorsa, şansınıza küsün. Kaynak toplamak için yeterince zaman harcadıktan sonra sıra çıkarma işlemine geliyor.
Yani, şimdiye kadar yapılan tüm çıkarma işlemlerinden ayrı olarak tüm haritadan çıkarma. Savunmalarınızı ve taretlerinizi kurmak için yaklaşık 100 saniyeniz var ama hazırlık aşamasını atlama seçeneği yok; Mechanolar size dalgalar halinde saldırmaya çalışacak. Daha önceki harita düğümlerinde tamamladığınız keşif ve görevlere bağlı olarak, son görev için daha fazla malzeme, hasar, ücretsiz taretler ve koruyucu dostlar gibi avantajlar elde edersiniz. Tüm bunları atlamak bir seçenek olsa da son çıkarma görevinde bunalabilirsiniz.
Sahada bazı serbest kuleler var ve neyse ki mekanikler yön verildiğinde üssünüze doğru bir miktar tehdit oluşturuyor. Başlangıç turlarında Zorluk 1 ve 2’de biraz kolay olabilir ama Zorluk 3 işleri hızlandırır ve özellikle havan toplarına sahip zırhlı tanklar ve hantal yakın dövüş Mekanosları mücadeleye girdiğinde bir meydan okuma oluşturur. En büyük sorunlardan biri cephane yönetimi etrafında dönüyor; cephane işleyicileriniz birkaç saniyeliğine bekleme süresine girmeden önce bir seferde yalnızca bir kutu oluşturabiliyor. Taretleri manuel olarak yeniden doldurmanız gerektiğinden, önceden hazırda birkaç kutunuz olsa bile yönetmek can sıkıcı hale geliyor.
Kendi atışlarınız yaklaşık altı cephane tüketir bu da mermileri hızla tüketir. Muhtemelen taretlerinize güvenmeyi teşvik etmek içindir ama yine de saçma hissettiriyor, özellikle de atışlar sıkı ve yerinde olduğunda. Her şeyi başarıyla çıkardığınızda, araştırmaya harcamak için Teknoloji Puanı ve malzeme ve diğer sarf malzemelerini satın almak için Altın kazanırsınız. İlerleme yavaş hissettiriyor; birkaç saat içinde aynı küçük kuleleri sallıyor olacaksınız ve Outpost’unuza takmak için sadece birkaç tane yapmak için yeterli malzemeye sahip olacaksınız. Teknoloji Puanlarını elde etmek zor gibi hissettiriyor, bu da daha yüksek araştırma kademelerine ulaşmayı çok daha can sıkıcı hale getiriyor.
Bir çıkarma işleminde başarısız olmanın, toplamak için zaman harcadığınız tüm kaynaklar da dahil olmak üzere her şeyi kaybetmek anlamına gelmesi de yardımcı olmuyor. Belki de bu Escape from Tarkov gibi daha gerçekçi hissettirmek içindir ama sıfırdan başladığınız kule savunma oyunlarına uygun olsa da, silahlarınızı, zırhınızı ve sırt çantası eşyalarınızı da kaybetmek kötü hissettiriyor. Tur Modunda aynı bölgeleri tekrar tekrar ziyaret ettiğiniz veya ilham verici olmayan hedeflerle daha doğrusal hikaye odaklı görevlere başladığınız için kampanyanın hızı da yardımcı olmuyor. Eğer taktiksel harita sürekli çökmeseydi ilk durum o kadar da kötü olmazdı.
Outpost: Infinity Siege, gereksiz yere ekstraksiyon nişancı mekanikleri veya taktiksel harita eklemek yerine kule savunma yönünü düzene soksa, cephane ekonomisini hafifletse ve oyuncuların daha havalı oyuncaklarına daha hızlı erişmesine izin verse keyifli bir oyun olabilirdi. Öldürme kutuları oluşturmak ve mekaniklere pilotluk etmek kulağa cazip geliyor ama oyunun sadece daha iyi bir genel yapıya, sevimsiz hikaye anlatımından çok daha azına ve çok daha fazla teknik cilaya ihtiyacı var. Eğer kule savunma/aksiyon deneyimi yaşamak istiyorsanız, Sanctum 2 ve Orcs Must Die! 2 hala en iyi seçenekler. Oyunun çok daha fazla zamana ve cilaya ihtiyacı var.