Remothered: Red Nun’s Legacy incelemesi

Hayatta kalma ve korku türünde oyuncunun elinden silahları alıp, onu tamamen savunmasız bırakmak, doğru işlendiğinde eşsiz bir çaresizlik hissi yaratır ama bu formül, düşman yapay zekâsındaki ve bölüm tasarımındaki en ufak bir kusuru bile acımasızca açık eder. Sicilya merkezli Stormind Games tarafından geliştirilen üçüncü şahıs temelli gizlilik ve korku oyunu olan Remothered: Red Nun’s Legacy, 2018’deki Tormented Fathers ve 2020’deki Broken Porcelain ile başlayan üçlemeyi altı yıllık bir sessizliğin ardından sonlandırıyor. Sunulan hikâye, 2012 yılında, Sicilya’da altı küçük kızın ortadan kaybolmasından yaklaşık bir yıl sonra başlıyor.
Sekiz yaşındaki kızı Agata’yı bulma umudunu yitirmeyen acılı anne Susan’ı kontrol ettiğimiz yapımda, Agata’nın Etna Yanardağı eteklerindeki terk edilmiş Ashmann malikânesinde hayatta olabileceğini gösteren gizemli bir video kaydının peşine düşüyoruz. Eşimiz Angelo ile adım attığımız bu çürümüş malikânede yaşanan erken bir kaza sonucu tek başımıza kalıyor ve kendimizi tarikatların, aile sırlarının ve doğaüstü sanrıların ortasında buluyoruz. Remothered: Red Nun’s Legacy, kültürel kimliği güçlü atmosferi ve yıllardır açık kalan soruları tatmin edici biçimde bağlayan sarsıcı öyküsüyle oyuncuyu içine çekmeyi başarsa da, kedi-fare kovalamacasına dayalı oynanışındaki pürüzler nedeniyle anlatıdaki gücünü mekaniklerine her zaman yansıtamıyor.
Serinin önceki iki oyununu oynamamış olsanız bile, evladını arayan bir annenin çaresizliği hikâyeye anında bağlanmanızı sağlayan yalın ve insani bir motivasyon sunuyor. Ancak üçlemeyi başından beri takip edenler için Villa Ashmann ve bitişiğindeki Cristo Morente manastırında yapılan araştırmalar çok daha derin bir anlam taşıyor. İlerledikçe Phenoxyl adlı deneysel ilacın, parazit güvelerin ve önceki oyunlardaki karakterlerin geçmişi tek bir noktada birleşirken; anlatının asıl odağı zamanla Kızıl Rahibe’ye dönüşen Gloria Ashmann’ın trajik geçmişine kayıyor.
Genç Gloria’nın manastıra nasıl gönderildiği, Viola adlı rahibenin onu nasıl kanatları altına aldığı ve Ashmann ailesi ile dini kurumlar arasındaki kirli ilişkilerin bugün peşimizden koşan canavarı nasıl yarattığı adım adım açığa çıkıyor. Remothered: Red Nun’s Legacy, korkuyu zombiler veya sıradan canavarlar üzerinden değil; kuşaklararası travma, çocuk istismarı, cinsel şiddet, ensest ve kurumsal örtbaslar gibi son derece ağır ve gerçekçi temalar üzerinden kuruyor. Bu rahatsız edici konular ucuz bir şok etkisi yaratmak için değil, karakterlerin trajedisini derinleştirmek için ciddiyetle ele alınmış; yine de larvalarla kaplı hamile bir takipçi olan Gelin karakteriyle girdiğimiz boğuşmalar gibi bazı görsel tercihler, insanı huzursuz eden keskin sınırların üzerinde dolaşıyor.
Anlatıdaki asıl pürüz ise hikâyenin sunum biçiminde ortaya çıkıyor: Gelin başta olmak üzere yan düşmanların motivasyonları ve akıbetleri gibi kritik bilgiler tamamen etraftaki mektuplara, günlüklere ve gazete kupürlerine gizlenmiş. Bu belgeleri gözden kaçırdığınızda bazı karakterlerin hikayesi havada kalıyor. Üstelik önemli bir eşyayı aldığınızda otomatik başlayan uzun ses kayıtları keşif temposunu sık sık kesintiye uğratıyor ve ara sahnelerden hemen önce giren belirgin ekran kararmaları, beklenmedik olması gereken korku anlarını önceden ele veriyor.
Oynanış tarafında Remothered: Red Nun’s Legacy, dövüşmekten ziyade görünmemeye ve kaçmaya dayalı klasik bir takipçi korkusu formülünü izliyor. Tahmin edersiniz ki Susan herhangi bir dövüş eğitimi olmayan sıradan bir anne olduğu için malikânede devriye gezen kukla gibi hipnotize edilmiş çömez rahibeleri, Gelin’i veya heybetli Kızıl Rahibe’yi kalıcı olarak öldürme şansınız yok. Koridorlarda çömelerek sessizce ilerlemeniz, malikânenin bozuk elektrik tesisatı yüzünden karanlığa gömülen odalarda göğüs fenerinizi dikkatli kullanmanız gerekiyor; fener ışığı, koşmak veya kapıları hızla çarpmak düşmanları doğrudan üzerinize çekiyor.
Geleneksel hayatta kalma oyunlarındaki karmaşık envanter yönetimi ve eşya üretimi Remothered: Red Nun’s Legacy içerisinde tamamen kaldırılmış. Anahtar gibi ilerleme eşyaları yer kaplamazken, Susan yanına yalnızca üç adet kullanılabilir eşya alabiliyor. Çevreden bulduğunuz seramik ve porselen objeleri fırlatarak ses çıkarıp takipçileri başka yöne çekebiliyor ya da yakalandığınızda makas, tornavida, İngiliz anahtarı, boru ve paslı şömine maşası gibi gündelik aletlerle düşmanı kısa süreliğine sersemletip elinden kurtulabiliyorsunuz.
Bu savunma araçlarının çoğunun tek kullanımda kırılması mantıklı bir sınır çizse de, malikânede bu tür tüketilebilir eşyaların oldukça bol bulunması, Susan’ın artık bir sağlık çubuğuna sahip olması ve kaynakları azaltacak bir zorluk seviyesi seçeneğinin bulunmaması, hayatta kalma baskısını büyük ölçüde düşürüyor. Ayrıca düşmanın görüş açısından çıkıp bir dolaba veya yatağın altına saklandığınızda devreye giren, analog çubuğu dar bir alanda sabit tutmaya dayalı nefes tutma mini oyunu aşırı hassas kontrolleri yüzünden hantal hissettiriyor; araya giren hızlı tuş basma sekansları da gerilime katkı sağlamak yerine sizi atmosferden koparıyor.
Mekaniklerin en çok tökezlediği nokta ise tüm bu kedi-fare oyununun belkemiği olması gereken düşman yapay zekâsı ve ses yönlendirmeleri. Kağıt üzerinde takipçilerin sık kullandığınız rotaları öğrenmesi ve saklandığınız mobilyalardan şüphelenmesi hedeflenmiş ama pratikte düşmanlar birkaç odadan oluşan kısa ve fazlasıyla tahmin edilebilir devriye döngülerinde yürüyor. Hareketleri zaman zaman hantal kalıyor, kapı eşiklerinde tereddüt ediyorlar ve bazen çevredeki eşyalara takılıp kalabiliyorlar. Fark edilme mekaniği de tutarsız çalışıyor.
Bazen bir rahibenin hemen yanından geçip hiç dikkat çekmezken, bazen çok daha güvenli görünen bir köşede aniden yakalanabiliyorsunuz. Üstelik kovalamaca başladığında Susan oldukça çevik hareket ettiği için düşmanları odaların etrafında dolandırıp kolaycaสลัดabiliyorsunuz; bu da yürek hoplatması gereken karşılaşmaları bir süre sonra düşmanın arkasını dönmesini beklediğiniz basit bir sabır testine ve kovalamaca rutinine dönüştürüyor Remothered: Red Nun’s Legacy içerisinde.
Buna bir de üç boyutlu çevresel ses tasarımındaki dengesizlik ekleniyor. Ayak sesleri, hırıltılar ve gıcırdayan tahtalar tek başına çok kaliteli kaydedilmiş olsa da, birkaç oda ötedeki bir takipçinin sesi bazen hemen ensenizdeymiş gibi yüksek gelirken, burnunuzun dibindeki bir düşman neredeyse hiç ses çıkarmayabiliyor. Kulaklarınıza güvenemediğiniz anlarda çevreyi okuyarak ilerlemek yerine, yalnızca tehlike müziği susana kadar saklandığınız yerde beklemek zorunda kalıyorsunuz.
Keşif ve bulmaca tarafında ise Susan’ın malikânedeki tuhaf güvelerle ve geçmişin izleriyle kurduğu bağ sonucu kazandığı doğaüstü yetenekler devreye giriyor. Geçmişi görme gücü sayesinde belirli eşyalara ve fotoğraflara dokunduğumuzda eski anıları duyabiliyor, etrafın Kızıl Rahibe’nin geçmişine ait siyah-beyaz ve harabe bir görünüme bürünmesine tanık oluyoruz. Aynaları kullanma yeteneği gerçek dünyada görünmeyen gizli geçitleri ortaya çıkarırken, aynaların aynı zamanda yerimizi düşmanlara belli edebilmesi güzel bir risk-ödül dengesi kuruyor.
Güve sürülerini yönlendirme gücü ise kapanmış yolları açmamızı sağlıyor. Kuklaları onarmak, kelebekleri saymak veya notlardaki ipuçlarını birleştirmek gibi mantıklı ve akıcı bulmacalarla birleşen bu yetenekler, birbiriyle bağlantılı malikâne mimarisine hafif bir keşif derinliği katıyor. Ancak yeni kazandığınız bir gücü iki saat önce gördüğünüz bir aynada kullanmak için birbirine benzeyen koridorlarda sürekli geri dönmek zorunda kalmanız ve oyun içi haritanın hiçbir işaretleme detayı sunmayan aşırı ilkel yapısı, önceden açık olan kapıların sonradan kilitlenmesiyle birleştiğinde yön bulmayı bazen yorucu bir angaryaya çevirebiliyor.
Neyse ki Remothered: Red Nun’s Legacy oyununun 6 ila 8 saat süren derli toplu yapısı, bu formülün tamamen kabak tadı vermesini önlüyor; ancak çizgisel akış ve ek oyun modlarının eksikliği, jenerik aktıktan sonra malikâneye tekrar dönmek için pek bir neden bırakmıyor.
Görsel ve işitsel sunum, teknik pürüzlere rağmen oyunun en güçlü kozlarını barındırıyor. Unreal Engine 5 motorunun aydınlatma ve yansıma teknolojileriyle hayat bulan Villa Ashmann ve Cristo Morente manastırı, sıradan bir perili ev gibi değil, geçmişi olan gerçek bir İtalyan mülkü gibi hissettiriyor. Caltagirone seramik büstleri, aristokratik tablolar, çürüyen ahşap mobilyalar, dini ikonalar ve kırık pencerelerin ardında her an patlayacakmış gibi tüten Etna Yanardağı, gotik Avrupa ve İtalyan gerilim sineması atmosferini buram buram yaşatıyor.
Çevre tasarımındaki bu yüksek işçilik ne yazık ki karakter modellerine aynı ölçüde yansımamış; özellikle Susan’ın duygusal sahnelerdeki donuk ve kaskatı yüz animasyonları dramatik anların etkisini yer yer zayıflatıyor. Performans tarafında 60 kare hızı sunan mod, kovalamacalar için 30 karelik kalite modundan çok daha akıcı bir deneyim sağlasa da, ses ipuçları devreye girdiğinde veya detaylı odalara girildiğinde kare hızının kırklı değerlere düşmesi ve kaplamaların geç yüklenmesi gibi optimizasyon sorunları göze çarpıyor.
Yüz animasyonlarının yarattığı boşluğu ise Cissy Jones’un Susan’a, Maggie Robertson’ın ise Kızıl Rahibe’ye hayat verdiği üst düzey seslendirme performansları fazlasıyla dolduruyor. Korku dünyasının efsanevi bestecisi Akira Yamaoka ile Aram Shahbazians’ın birlikte imza attığı müzikler ise özellikle aile trajedisi ile doğaüstü gizemin çarpıştığı final perdesini unutulmaz bir duygusal zirveye taşıyor Remothered: Red Nun’s Legacy oyununu.
Remothered: Red Nun’s Legacy, anlatı tutkusu ve atmosferik ustalığı mekanik uygulamasının önünde giden, keskin tezatlarla dolu bir kapanış halkası. İlk oyunun klostrofobik ve savunmasız karakter odaklı köklerine geri dönerek üçlemenin dağınık kalan tüm düğümlerini çözmesi, onu hem serinin takipçileri hem de hikâye odaklı korku arayanlar için değerli kılıyor. Tahmin edilebilir düşman devriyeleri, fazla bağışlayıcı kovalamacalar ve ses yönlendirmelerindeki tutarsızlıklar oyunun saf bir gizlilik-korku klasiği olmasının önüne geçse de, Etna Yanardağı’nın gölgesindeki bu karanlık aile trajedisi, kusurlarına katlanmaya değer bir vedayla perdelerini kapatıyor.