Star Wars: Galactic Racer incelemesi
Düşmüş bir Star Destroyeri’nin daracık motor boşluğundan saatte beş yüz kilometre hızla geçerken yanınızdaki rakibi kayalıklara doğru sıkıştırmak ve saniyeler içinde metal yığınına dönüşmesini izlemek, Star Wars evreninde uzun zamandır eksikliği hissedilen o saf adrenalini tek bir ana sığdırıyor. 20 yılı aşkın bir aradan sonra çıkan ilk tam kapsamlı Star Wars temalı yarış oyunu olan Star Wars: Galactic Racer, ışın kılıçlarını ve mistik güçleri bir kenara bırakıp kamerayı galaksinin en tehlikeli yeraltı sporuna çeviriyor ve sonunda oyuncuların istediğini veriyor.
Gerçekçi sürüş simülasyonlarının katı kuralları yerine yüksek hızı, keskin savrulmaları ve araç içi omuz omuza mücadeleyi merkeze alan bu aksiyon odaklı Star Wars: Galactic Racer, pist üzerindeki kaosla her saniye nabzınızı yükseltmeyi başarıyor; ne var ki aracınızdan indiğiniz anlarda karşılaştığınız sığ anlatım ve sosyal oyun deneyimini kısıtlayan tasarım eksikleri, oyunun kendi hızına zaman zaman ayak uyduramamasına yol açıyor.
Galaktik İmparatorluğunun çöküşünün ardından, Dış Halka’daki suç sendikalarının ve zengin sponsorların finanse ettiği yasa dışı Galaktik Lig’de geçen Star Wars: Galactic Racer, bizi Shade adlı eski bir yarışçı ve kargo pilotunun koltuğuna oturtuyor. Ligin kurucusu olan Darius Pax’in davetiyle katıldığımız bu ölümcül turnuvadaki temel amacımız, geçmişte bize ihanet eden mevcut şampiyon Kestar Bool’u tahtından indirmek. Üç perdelik bu ana senaryoyu geleneksel yarış oyunlarından ayıran en önemli özellik ise sabit bir şampiyona listesi yerine, her elenişte baştan başladığınız tur tabanlı bir ilerleme yapısı sunması.
Jakku’dan başlayarak 6 gezegen boyunca dallanan bir harita üzerinde kendi rotamızı çiziyor; standart yarışlar, belirli aralıklarla sonuncunun elendiği acımasız eleme turları ve özel hedefli saha testleri arasında tercih yapıyoruz. Yarışlarda zamanı geri sarma veya kötü giden bir yarışı baştan başlatma şansınız yok. Aracınızı belirlenen sayıdan fazla parçalarsanız veya eleme turlarında elenirseniz tüm tur sona eriyor ve o denemede topladığınız geçici parçaları kaybederek ilk gezegene geri dönüyorsunuz. Yine de her denemede kazandığınız özel puanlarla açılan yeni araçlar, başlangıç avantajları sağlayan yarışçı stilleri ve kalıcı geliştirmeler sayesinde hiçbir yenilgi boşa gitmiyor.
Star Wars: Galactic Racer içerisindeki tur tabanlı yapı, yarış öncesinde ve pist üzerinde aldığınız her kararı anlamlı birer kumar haline getiriyor. Yarışlardan önce rakiplerle girdiğiniz yan bahisler, ikinci perdede devreye giren ve hedefi tutturamadığınızda ceza kesen sponsorluk kontratları ya da haritada karşınıza çıkan gizemli karşılaşmalar gerilimi sürekli diri tutuyor. Örneğin, bir karşılaşmada rakibinizin talep ettiği iki bin kredilik haracı ödemeyi reddetmek, bir sonraki yarışa sabotaj görmüş bir araçla veya başlangıç çizgisinde patlayan bir motorla başlamanıza neden olabiliyor.
Pistte aşırı pervasız davranıp aracınıza hasar verdiğinizde ise kazandığınız kredileri yeni yükseltmeler yerine tamire harcamak zorunda kalıyorsunuz. Ne yazık ki pist üzerindeki bu zekice kurgulanmış risk ve ödül dengesi, hikâye anlatımında karşılığını bulamıyor. Yüzünü kaskının ardında saklayan Shade ile duygusal bir bağ kurmak neredeyse imkânsız olduğu gibi, Kestar Bool ile arasındaki husumet de oldukça tahmin edilebilir ve sönük kalıyor.
Yarış aralarında üçüncü şahıs kamerasıyla dolaştığımız kamp alanları ise birbirinin kopyası gibi duruyor; donuk yüz animasyonları, seslendirmeyle uyuşmayan karakter modelleri, altyazılardaki ufak yazım hataları ve ikinci perdeden sonra kelimesi kelimesine kendini tekrar eden diyaloglar, bu dinlenme anlarını keyifli birer mola olmaktan çıkarıp, bir an önce geçmek isteyeceğiniz hantal engellere dönüştürüyor Star Wars: Galactic Racer içerisinde.
Kamp alanındaki sıkıcı konuşmaları geride bırakıp, başlangıç çizgisine yerleştiğinizde ise oyun gerçek kimliğini gösteriyor. Yarışlar, farklı ağırlık ve sürüş karakterine sahip üç ana araç sınıfının aynı pistte birbirine girdiği karma bir yapıda gerçekleşiyor. Kara hızlandırıcıları (Landspeeder) sağlam gövdeleri ve uzun savrulmalara yatkın yapılarıyla dengeli bir sürüş sunarken, hız motorları (Speeder Bike) dar aralıklardan sıyrılan çevikliği ve viraj çıkışlarındaki ani hız patlamalarıyla öne çıkıyor ancak alacakları sert bir darbeyle kolayca parçalanabiliyor.
Evrene yeni eklenen Skimspeeder sınıfı ise aracı dikey yatırarak keskin virajları bıçak gibi kesmenize olanak tanıyan, alışması zor ama ustalaşıldığında çok ödüllendirici bir alternatif yaratıyor. Tüm bu araçları uç noktalara taşıyan asıl unsur ise iki aşamalı hızlandırma sistemi. Standart iticiniz sık kullanılan kısa hız takviyeleri sağlarken, belirli bir hıza ulaştığınızda devreye sokabildiğiniz ikincil itici aracınızı adeta bir mermiye dönüştürerek hem rakipleri ezmenizi hem de inanılmaz hızlara çıkmanızı sağlıyor. Ancak bu ikincil gücü kullanırken gözünüzü ısı göstergesinden ayırmamanız şart; göstergenin son sınırında gazı kesmezseniz motorunuz aşırı ısınıyor ve aracınız havaya uçuyor.
Hız göstergesini patlama noktasında tutma gerilimi, pistteki acımasız çarpışma mekanikleriyle birleştiğinde ortaya nefes kesici bir kaos çıkıyor. Burada sadece ideal yarış çizgisini takip etmek kazanmaya yetmiyor; kalkan, iyon patlamaları veya kısa süreli otomatik pilot gibi yetenekleri doğru anda kullanmalı ve rakiplerinizi kayalıklara ya da enkazlara çarparak devre dışı bırakmalısınız. Bir rakibi pist dışına savurduğunuzda kameranın anlık olarak ağır çekime girip o metal parçalanmasını sinematik bir açıyla göstermesi, kontrolü elinizden almadan müthiş bir tatmin duygusu yaşatıyor.
Yarış başlangıcında doğru tuş kombinasyonlarıyla ekstra avantajlar yakalama veya darbe aldığınızda zamanlamalı tuş basışlarıyla mekanik hasarı azaltma gibi detaylar da sürüşü sürekli aktif tutuyor. Yine de bir yeteneği geliştirdikçe yarış öncesi tuş kombinasyonlarının gereksiz yere uzaması ve bazı parça açıklamalarının ilk saatlerde yeterince net olmaması gibi ufak pürüzler, araç yapılandırma sürecini zaman zaman karmaşıklaştırabiliyor.
6 gezegene yayılan kırktan fazla pist, yapay bariyerler veya ekranda beliren dev yön okları yerine doğrudan arazinin doğal yapısıyla size yol gösteriyor. Üstelik her gezegenin iklimi ve coğrafyası sürüş stratejinizi kökten değiştiriyor. Jakku’nun kavurucu çöl sıcağı motorunuzu hızla ısıtırken, dev savaş gemisi enkazlarının gölgesinden gitmek motoru soğutarak size fazladan hızlanma imkânı tanıyor. Ando Prime’ın dondurucu soğuğu motoru serin tutsa da ısıtma tünellerini kaçırırsanız aracınız buz tutarak kontrolden çıkıyor.
Sentinel One’daki eritici asit gölleri ve Crait gezegeninde öndeki aracın arkasından giderken ekranınıza sıçrayıp görüşünüzü kapatan kırmızı tuz kristalleri, her yarışı çevreye karşı verilen bir hayatta kalma mücadelesine dönüştürüyor. Ancak görsel ve mekanik açıdan bu kadar zengin olmalarına rağmen, bazı pistlerdeki ışıklandırma tercihleri ve yönlendirme eksiklikleri yüzünden keskin virajları son ana kadar fark etmek imkânsız hale gelebiliyor. Ayrıca tur tabanlı senaryoda her elenişinizde aynı altı gezegenlik rotaya baştan başlamak, uzun oyun seanslarında pistlerin ve rakiplerin sürekli tekrar eden laf atmalarının yıpratıcı bir rutine dönüşmesine yol açıyor.
Star Wars: Galactic Racer içerisinde ana senaryonun dışına çıktığınızda, özel kurallı görevler sunan Senaryolar modu ve tüm içeriklerin açık olduğu Arcade modu devreye giriyor. Özellikle geçmiş dönemlerin efsanevi Pod yarışlarının, hikâyedeki zaman diliminde artık eski bir spor olarak kabul edildiği için ana ligden ayrı tutularak kendi özel etkinliklerine ve anı sekanslarına yerleştirilmesi evrenin mantığına çok iyi oturmuş. Sebulba ve Ben Quadinaros gibi tanıdık isimlerin araçlarıyla Boonta Eve Classic pistinde yarışmak, standart araçlardan bile daha yüksek bir hız ve bambaşka bir kontrol dinamiği sunuyor; ancak bu pod araçlarının ana sınıflardaki derin parça ve yetenek özelleştirmelerinden mahrum bırakılması biraz üzücü.
12 oyuncuya kadar çapraz platform desteği sunan çevrimiçi kısım ise özellikle altı yarışlık mini bir turnuva gibi işleyen Tur moduyla rekabeti zirveye taşıyor. Ne var ki böylesine kaotik ve eğlence odaklı bir oyunda aynı ekranda yan yana oynama (bölünmüş ekran) desteğinin bulunmaması büyük bir kayıp. Buna ek olarak Star Wars: Galactic Racer oyununun çevrimiçi tarafta kendi kurallarınızı belirleyebileceğiniz özel lobilerin olmaması, arkadaş grubu sınırının yalnızca üç kişiyle kısıtlanması ve özellikle klavye oyuncularını zor durumda bırakan tuş atama seçeneğinin bulunmaması, oyunun sosyal ve erişilebilir yönünü ciddi biçimde kısıtlıyor.
Teknik açıdan bakıldığında ise oyun, Unreal Engine 5 motorunun gücünü takılma veya kare hızı düşüşü yaşamadan, tüm platformlarda kilitli ve pürüzsüz bir altmış kare performansıyla sergiliyor. Araçların üzerindeki çiziklerden Crait’in tuz düzlüklerine kadar uzanan görsel detaylar, her motor sınıfının kendine has kükremesi ve orkestral müziklerle birleşerek yarış atmosferini zirveye çıkarıyor.
Sonuç olarak Star Wars: Galactic Racer, pistin üzerindeki o vahşi hızı, araç özelleştirme derinliğini ve tur tabanlı ilerleme yapısını bir araya getirirken son yılların en heyecan verici yarış deneyimlerinden birini yaratmayı başarıyor. Pist dışındaki sığ hikâye anlatımı, uzun vadede hissedilen gezegen tekrarı ve çok oyunculu moddaki lobi ile bölünmüş ekran eksikleri onu kusursuz olmaktan alıkoysa da, aşırı ısınan bir motorla son virajı savrularak dönmenin ve bitiş çizgisini alevler içinde geçmenin verdiği o eşsiz haz, bu oyunu tekrar tekrar oynamak için fazlasıyla yetiyor.