Tales from Toyotoki: Arrival of the Witch incelemesi

Tales from Toyotoki: Arrival of the Witch veya Japonca adıyla Ihanashi no Majo, Fragaria tarafından yaratılmış bir görsel romandır. Başlangıçta beni bu oyuna çeken şey, biraz farklı bir görünüme sahip olan sanat tarzıydı. Japonca sürümünden birkaç yıl sonra, yerelleştirici bir stüdyo olan Aksys Games ekibinin emeğiyle Toyotoki Adası’nın hikayesini artık İngilizce olarak deneyimleyebiliyoruz. Bu oyun, görsel romanlara göre aslında oldukça basit. Seçimlerin hiçbiri hikayeyi etkilemiyor; alternatif rotalara ve sonlara yol açmıyor. Bunun yerine, seçimler genellikle arka plan ayrıntıları veya folklor gibi ek bilgiler veriyor. Hikaye, kırsal Ryukyuan estetiği ile küçük bir kasaba ada havasına sahip.

Genç kahramanımız Hikaru Nishime’nin teyzesi tarafından Tokyo’dan Okinawa vilayetinde kurgusal bir ada olan Toyotoki Adası’ndaki büyükbabasıyla yaşamaya gönderilmesiyle başlıyor. Büyükbabasının aylar önce ülkeden kaçtığını ve aslında ailesi tarafından terk edildiğini, küçük kasaba sakinlerinin çoğunun zaten yabancılara karşı biraz düşmanca göründüğü kırsal bir adada kendi başının çaresine bakmak zorunda bırakıldığını öğreniyor karakterimiz. Adadaki ilk gecesinde, gece için uyuyacak bir yer bulmaya çalışırken, tarlalarda Lilun adında gizemli bir kızla tanışır.

Lilun, mükemmel Japonca konuşmasına rağmen, Japon olmadığı çok açık ve onu etrafında kalmaması konusunda uyarır ama gidecek hiçbir yeri olmadığından, kız isteksizce akşam boyunca ona yardım etmeyi teklif eder. Ertesi gün, bu noktada kaybedecek çok az şeyi olan Hikaru, artık terk edilmiş olan büyükbabasının evine girmeye ve orayı kendi evi olarak düzenlemeye karar verir. Kısmen minnettarlık ve merhamet duygusuyla Lilun’a zehirli yılanlarla dolu tarlalarda uyumaktansa orada kendisiyle birlikte kalmasını teklif eder. Anlaşmalarından birkaç gün sonra, bir acil durum Lilun’un sırlarından birini açığa çıkarmasına neden olur…

Lilun, uzak bir ülkeden Toyotoki’ye belirli bir amaç için gelen bir cadıdır. Japonca iletişim kurma yeteneği bile büyüden kaynaklanmaktadır ve farklı geçmişi nedeniyle dünyaya belirgin bir şekilde farklı bir bakış açısı ve anlayış sergilemektedir. İkisi oldukça farklı olsalar da içinde bulundukları koşullar göz önüne alındığında dikkate değer miktarda ortak noktaları var ve bu da anlatının ana dinamiklerinden birini oluşturuyor. Hikaye, okuyucuya birkaç konu başlığı ve oldukça hızlı bir şekilde cevaplanması gereken sorular sunarak başlıyor.

Tales from Toyotoki: Arrival of the Witch, önsözün ardından oldukça tuhaf bir yapıya bürünüyor. Hikâye, ana iki karakteri ve okuyucunun dikkatini çekecek birkaç entrika konusunu (Hikaru ve Lilun arasındaki tomurcuklanan ilişki, Lilun’un kendine özgü yaşam tarzı ve toplum anlayışı, cadıların ve Toyotoki Adası’nın arkasındaki gizemler) tanıtarak yeterince iyi başlıyor ama önsözden sonraki ilk birkaç bölüm farklı bir yöne sapıyor. Anlatının daha gizemli ve merak uyandırıcı yönlerinin çoğuna bir süre sadece ara sıra değiniliyor ve ana iki karakterimiz ana odak olmaktan ziyade diğer karakterlerin hikayesinde daha çok destekleyici bir rol oynuyor.

Nihayetinde bu görsel romanın genel olay örgüsünü biraz geri planda bırakıyor. Hikaru ve Lilun, büyükbabasının terk edilmiş evine yerleştikten sonra, ikisinin hızlı bir şekilde gelir bulması gerekiyor ve kırsal ada ortamı, mevcut fırsatların sınırlı olması nedeniyle bunu zorlaştırıyor. Hikaru, etrafta ufak tefek işler yapmayı teklif eder ve sonunda adadaki ilk gününde tanıştığı Akari adında kendi yaşlarında bir kız tarafından bir iş teklifi alır. Adada oldukça güçlü bir figürün kızı olduğu için ona fazla iş yapmadan iyi bir ücret teklif eder. Başlangıçta, iş onun köpeğini gezdirmek gibi sıradan görevlerden oluşur ama teklifin başlangıcından daha fazla tehlikeye sahip bir şeye dönüşüyor.

İlk birkaç bölüme kadar ana karakterlerimizden herhangi birine odaklanılmadı ve Akari’nin hikayesi merkeze alınırken, gelişimin çoğu arka plana bırakıldı. Ayrıca buralarda bazı sarsıcı anlar da var. Akari’nin köpeğinin yürüyüş sırasında garip ve müstehcen komutlara tepki vermesi ya da Akari ile benzer şekilde düz göğüslü rakibi (evet, bu ayrıntı önemli) Kiriko arasında neredeyse oldukça tuhaf bir sonuçsuzluk gibi hissettiren bir rap savaşı gibi bazı çok saçma sahnelere yol açan ciddiyet ekleme girişimleri gibi… Eksantrik ya da aptallığı umursamıyorum ve tonal uyumsuzluğa karşı oldukça yüksek bir toleransım var ama bunu eğlenceli olmaktan çok kafa karıştırıcı buldum.

Bu, bölümün kötü olduğu anlamına gelmiyor. Bu bölümün büyük bir kısmı Hikaru ve Lilun’un Akari’ye başka türlü sahip olamayacağı hayatının fırsatında yardım etmesini içeriyor ve bu arada en azından onlar hakkında biraz daha fazla şey öğreniyoruz. Bu bölümde adayla ilgili bir dizi detay ortaya konuyor ve ada bilgisini genişletmenin ötesine geçen bazı kurulumlar var ve birkaç önemli karakter tanıtılıyor. Ayrıca bazı sağlam duygusal ve ilişkilendirilebilir parçalar var ve hatta gerçekten komik birkaç sahne bile var. Yine de bu ilk bölüm muhtemelen oyunun en zayıf bölümü ve kendini göstermeden önce aradan çıkarma bölümü gibi hissettiriyor.

Tales from Toyotoki: Arrival of the Witch oyununun ikinci bölümü, yapısı itibariyle ilkine oldukça benziyor ama açıkçası genel olarak çok daha iyi olduğunu düşünüyorum. Tsumugi adında bir başka önemli yardımcı karakterle tanışıyoruz; muhteşem bir yetişkin kadın olarak tanımlanan Tsumugi, yine de sürekli olarak hayatın içinde bocalıyor gibi görünüyor. Hikaru, Tsumugi’nin zor bir dönemden geçmesine yardım ettikten sonra onunla arkadaş olur ve ona hayatıyla ilgili sorunlarında yardımcı olmaya çalışır. Yeni bir karakterin hikayesine girerek önsözün gittiği yönden beklediğim oyunun ana konusundan daha da saparken, buradaki karakter hikayesinden ne kadar keyif aldığıma şaşırdım.

Bu bölümdeki birçok sahneyi oldukça ilişkilendirilebilir ve ilgi çekici buldum. Oyuncu kadrosunun ana çekirdeğindeki tek yetişkin olmasına rağmen, Tsumugi’ye çok fazla kırılganlık sunuluyor ve hikayesinin duygusal zirvesi tüm görsel romanın en sevdiğim anlarından biriydi. Hikayenin geri kalanı ise daha gizemli yönleri ele alıyor. Arka yarı, ana çatışmayı ele almaya başlamak için hala biraz yavaş ama bir sonraki bölümde oyuncu kadrosunun çekirdek üyelerinin çoğunun bir araya geldiği bir buluşma ve ne kadar rengarenk bir ekip olsalar da birbirlerini nasıl önemsediklerini görmeye başladığınızda grup dinamikleriyle gerçekten keyifli bir grup oluşturuyorlar.

Hikaye, ana çatışmanın yükselen aksiyonu boyunca yükseldikçe, birikimin çoğu meyvesini veriyor. Hikayenin bu bölümünde birçok karakterin geçmişi, ana olay örgüsü gelişmeleri, olay örgüsü kıvrımları ve gizemli bir ada ve her şeyin merkezinde bir cadı hakkındaki bir hikâyeden bekleyeceğiniz şeyler var. Açık nedenlerden dolayı, bu spoiler bölgesi, bu yüzden burada fazla ayrıntıya girmeyeceğim. Ayrıca, birkaç küçük düşük nokta hala var ama bence koşullar daha ciddileşmeye başladığında aktarmaya çalıştığı duyguyu vurgulamak için iyi bir iş çıkarıyorlar. Bu aynı zamanda tomurcuklanan romantizmin daha düzgün bir şekilde geliştiği bölüm.

Anlatının romantik yönleriyle ilgili birkaç hıçkırık var, hatta zorlayıcı bir anlatım aracı olmak yerine daha çok işlerin önüne geçiyormuş gibi hissettiren oldukça can sıkıcı bir kurgu da dahil ama bunun dışında, Hikaru ve Lilun arasındaki dinamikler burada ilginç şekillerde geliştikçe gerçekten hoşuma gitti. Arka yarıda çok şey oluyor ve bunu tatmin edici bulmayacağımdan endişeliydim ama Fragaria’nın burada yaptığı şeyin çoğunun iyi çalıştığını düşünüyorum. Olay örgüsünün bu kadar yüklü olmasına rağmen, çok fazla uzatıldığını ya da etkisinin azaldığını hissetmedim.

Özünde, Tales from Toyotoki: Arrival of the Witch, büyük ölçüde çeşitli ve zor koşullardan kaynaklanan bir grup karakterin bir araya gelmesini konu alıyor ve bu gruptan gelen bağlantılar hikayenin büyük bir bölümünü yönlendiriyor ve zorluklarını aşmalarını sağlıyor. Aslında, Hikaru ana kahraman olsa da hikaye düzenli olarak ondan diğer karakterlere kayıyor ve hikayeyi onların gözünden görüyoruz, bu da hikayenin kapsamını sadece onun perspektifinin ötesine genişletiyor. Hikaru’nun kendisi genel olarak bir baş kahraman olarak sağlam. Bazı açılardan oyuncunun yerine geçmesi gerekiyor ama yine de kendi yolculuğu olan, kendine ait bir karakter.

Zaman zaman kalın kafalı gibi görünse de etrafındakilere karşı bu arketipteki pek çok kişiden daha fazla öz farkındalık ve anlayışa sahip. Geçmişi, karakteri hakkında çok şey anlatıyor ve hikaye boyunca harekete geçmeye daha istekli hale geliyor; zayıflıklarını ve güvensizliklerini telafi etmeye çalışıyor. Ergenliğe giriş hikâyeleri için biraz tipik sayılabilecek bir sıradan insan çekiciliğine sahip ama bazı ufak tefek can sıkıcı yönlerine rağmen beklediğimden daha iyi bir kahraman olduğunu düşünüyorum. Hikaye boyunca Lilun’dan da oldukça hoşlandım. İlk başta standart geniş bir geçmişe sahip soğuk kız gibi görünse de hikaye içinde iyi çalışıyor ve birçok ilginç özelliği ve gelişimi var.

Kısmen kökeni ve Japon kültüründen uzak yetiştirilmesi nedeniyle, basitçe bir tsundere olmaktan ziyade soğukluğunda daha bastırılmış olarak ortaya çıkıyor. Açıkça korkulu veya duygusal olarak tepkisel olmak yerine kötü şeyleri beklemeye ve kabullenmeye daha yatkın görünüyor. Gelişme ve açılma şeklini oldukça keyifli buldum ve geçmişiyle, amacıyla ve Hikaru ile gelişen ilişkisiyle yüzleşmeye çalışırken zaman içinde onun bakış açısını biraz görüyorsunuz. Bu ikisi arasındaki dinamik, bariz olandan daha incelikli olana ve hatta bazı inanılmaz derecede tatlı ve iç açıcı olanlara kadar pek çok düzgün ve sevimli anlara yol açıyor.

Hikâyenin başka pek çok sevimli yanı da var. Oyuncu kadrosunun çekirdeği, genellikle parçalarının toplamından daha iyi bir topluluk oluşturuyor ve yardımcı oyuncuların her birinin kendi başına en az bir iyi sahnesi var. Ayrıca karakterlere hayat veren pek çok küçük ayrıntı ve sahne de var. Örneğin, Lilun’un yemek pişirdiği ve herkesin yemeğin alışılmadık derecede canlı renkte olduğunu söylediği eğlenceli bir sahne var ki Lilun büyüdüğü yer nedeniyle bunun yemek pişirmenin normal bir parçası olduğunu düşünüyor. Küçük ayrıntılara bayılırım ve bu karakterlerin kim olduklarına dair ekstra bir his vermek için burada bolca vardı. Hikâyenin sertten zorlayıcıya doğru değişen dramatik vuruşları olsa da yazının daha sıradan alanlarının çoğunun şaşırtıcı derecede iyi işlendiğini gördüm.

Örneğin, ikinci bölümde Hikaru’nun perspektifinden yazılan ve yeni işindeki ilk gününü anlatan bir bölüm, gerçekten yaşanmış bir deneyim olarak o kadar yerinde hissettirdi ki yazar gerçekten başlarına gelen bir şeyi aktarmış olsa şaşırmazdım. Senaryoyla ilgili birkaç küçük şikayetim olsa da (Tsumugi’nin hikayesinin başlarında birden fazla karakter tarafından sürekli olarak göğsünün ne kadar büyük olduğuna atıfta bulunulması), diğer çoğu şeyin ele alınış şeklini oldukça beğendim. Ayrıca nadiren hikayenin hız problemi yaşadığını hissettim, genellikle aceleye getirilmiş gibi hissetmeden olayları devam ettirmek için gerektiği kadar uzun sürdü. Birkaç bölüm sıkıcı olabilirdi ama onların bile en azından belli bir amaca hizmet ettiğini hissettim.

Ana hikaye oldukça yoğun olsa da Tales from Toyotoki: Arrival of the Witch oyununun hoş bir sürprizi, ekstralar menüsünün çok sayıda ek içerik içermesidir. Ana hikâyeye tam olarak uymayan karakterler ve adanın tarihi ile ilgili pek çok ekstra ayrıntı bu bölümde yer alıyor. Genel hikayenin tadını çıkarmak için gerekli değil, ancak isterseniz sahip olmak için güzel bir fazlalık. Burada ayrıca bir sanat galerisi bölümü ve çizer, yönetmen ve seslendirme sanatçıları da dahil olmak üzere bu projede çalışan pek çok kişiden notlar ve yorumlar var. Medyanın yaratılması ve üretilmesinin perde arkasına bakmaktan hoşlanıyorum ve benim gibi perdenin arkasına bakmayı seven insanlar için burada pek çok güzel küçük bilginin bulunması hoşuma gidiyor. Hepsi tercüme de edilmiş.

Başta da belirttiğim gibi beni Tales from Toyotoki: Arrival of the Witch oyununa ilk çeken şey sanat tarzıydı. Özellikle de doujin/hobici işlerine benzeyen bir tarzı var ki bunu mümkün olan en güzel şekilde ifade ediyorum. İllüstratör Muji tarafından çizilen karakter tasarımları ve CG’ler, göze çarpan benzersiz basit ve karikatürize bir çekiciliğe sahip. Ayrıca, bir avuç CG dışında, arka planların çoğu filtreli fotoğraflardan oluşuyor, bu da bana en sevdiğim görsel romanlardan birini (Higurashi: When They Cry) hatırlattı. Diğer görsel romanlar kadar şık veya görkemli görünmese de doujin yumuşak üretim değeri bana sevimli bir kalite verdi.

Hikaru dışındaki her ana karakter tamamen seslendirilmiş. Portresi olmayan küçük karakterlerin konuşmalar sırasında seslendirilmemesi veya perspektifin başka bir karaktere kayması ve Hikaru’nun portresini ses olmadan görmemiz biraz sarsıcı olabilir ama bu en iyi ihtimalle sadece küçük bir sorun. Ayrıca seslendirme kadrosunun rollerinde çok iyi iş çıkardığını düşünüyorum ki bu, çoğunun daha önce pek fazla seslendirme kredisi olmadığı düşünüldüğünde özellikle dikkate değer. Kapanış jeneriği dışında, oyundaki tüm müziklerin lisanslı ya da telifsiz olduğuna inanıyorum. Oldukça iyi kullanılmış ve sahnelere uymuş, tek sorun bazı parçaların döngüye girmemiş olması.

Müziği daha spesifik hikaye anlatım araçları için kullanan orijinal müziklerden yana olsam da bu oyunun müziği de sonuçta iyi. Çeviri ile ilgili de herhangi bir şikayetim yok; yazım hataları oldukça nadirdi. Hikayenin büyük bir kısmı kendi kurgusal kavramlarına ek olarak Japon ve Okinawan folkloruna dayanıyor ama senaryoda bana atılan tüm yabancı Japonca isimler arasında kaybolduğumu hiç hissetmedim. İngilizce okuyuculara hitap edebilmek için bazı kelime oyunları değiştirilmiş ama ben genel olarak bunu takdir ettim.

Tales from Toyotoki: Arrival of the Witch, tam olarak beklediğim gibi değildi ama yine de tatmin oldum. Her ne kadar kendini göstermesi biraz zaman alsa ve her zaman yerine oturmayan bazı garip kısımları olsa da, bence ana temalarından birkaçını işlemekte ve duygusal getiri sağlamakta iyi bir iş çıkarıyor. Bir hikayede benim için en önemli şey, bağlanabileceğim ve yankı uyandırabileceğim bir şey olup olmadığıdır ve burada kesinlikle bunu buldum.

Hikaye, önemsediğim bir karakter kadrosuyla büyük ölçüde iyi ilerliyor ve şaşırtıcı derecede duygusal olarak sürükleyici bulduğum birkaç sahne içeriyor. Çok orijinal bir hikâye olmayabilir ve yenilikten yoksun olsa da top bir kez yuvarlanmaya başladığında ne kadar iyi yürütüldüğünü büyük ölçüde telafi ediyor. Kişisel mücadele ve biraz da sihir, fantezi, folklor, romantizm, büyüme ve zaman zaman aptallık içeren küçük bir kasaba hikayesi hoşunuza gidecekse, bu hikayeyi kesinlikle tavsiye edebilirim. Bu oyuna bir şans vermelisiniz.