The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered incelemesi
The Elder Scrolls IV: Oblivion, 2006 yılında piyasaya sürüldüğü zaman açık dünya oyunları için bir dönüm noktası oldu ve kısa bir süre içinde hem mekanik, hem de teknik olarak diğer oyunlar tarafından geride bırakılmasına rağmen, kendi büyüsünü asla kaybetmedi. Yani, teknoloji ilerledi ama buna rağmen Bethesda ekibinin bu oyunu daha da ikonik bir hal aldı. Tuhaf bir şekilde, internet esprileri, insanların The Elder Scrolls IV: Oblivion oyununa olan sevgisini ve nostaljisini sağlam tutmada önemli bir faktör oldu.
Şaşırtıcı ve komik NPC davranışları ve absürdist bir komediden bekleyeceğiniz türden an be an çılgınlıklarla dolu, gerçekten komik bir oyun olabileceğini söylemek abartı olmazdı herhalde diye düşünüyorum. O halde The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered oyununun orijinal eseri bu kadar benzersiz ve unutulmaz kılan altta yatan tuhaflığı kaybetmemesi çok önemliydi ve bunu akılda tutarak, geliştirici ekip olan Virtuos – Bethesda şirketinin omzunun üzerinden bakmasıyla – bahsi geçen video oyununu sevilen kimliğinden sıyırmadan yeniden yapmak için hoş bir iş çıkardı.
Yanlış anlaşılma olmasın, isimlendirme kuralına rağmen bu kesinlikle bir iyileştirme projesinden çok yeniden yapım. Grafiksel olarak, oyunun tamamı Unreal Engine 5 kullanılarak yeniden inşa edildi ve yükseltme muhteşem. The Elder Scrolls IV: Oblivion, 19 yıl önce piyasaya sürüldüğünde, gökyüzünden gelen muhteşem tanrı ışınlarıyla yıkanan pitoresk kırsal manzaralarla bombardımana tutulduğunuzda böyle göründüğünü düşünüyorsunuz.
The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered, potansiyel olarak tanınmaz bir yeniden yapım ile daha az çaba gerektiren, daha yüksek çözünürlüklü bir iyileştirilmiş sürüm arasında akıllıca bir orta mesafede duruyor. Bir tür kesin deneyim yaratmak amacıyla temel oyun sistemlerinde, mekaniklerde ve animasyonlarda önemli ve hoş karşılanan ayarlamalar yapıyor ve çoğunlukla başarılı da olunuyor. Orijinal oyunda özlediğimiz küçük ayrıntılar olabilir ama artılar, eksilerden çok daha ağır basıyor. En azından konsollarda, geri dönmek için yirmi yıllık modlara sahip değilsiniz.
Bariz görsel evrimin dışında, The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered projesinin en büyük faydalanıcısı muhtemelen savaş anları. Temel oyunun savaş sistemi, 2006 yılında bile etkileyici bir şekilde açık uçlu olsa da his açısından iyi yaşlanmadı; saldırılar düzensiz ve vuruş etkileri neredeyse hiç yok. Virtuos ise aksiyonu yeniden keşfetmedi. Bunun yerine, daha şiddetli kaçışlarınıza gerekli ağırlığı ve geri bildirimi ekleyen yeni animasyonlar, ses efektleri ve hasar işaretleri gibi kullanıcı arayüzü öğeleri getirdi. Bunlar küçük gibi görünse bile çok şey değiştirdi.
Bir dizi silah türü ve yüzlerce büyü arasında, kendi oyun tarzınızı oluşturmak oyunun cazibesinin önemli bir parçası – ve bu yeniden yapılan çalışmalar, savaşı oyunun oyuncu özgürlüğüne olan bağlılığını daha iyi takdir edebileceğiniz bir noktaya yükseltmek için yeterli. Gerçekten de özgürlük bir bütün olarak The Elder Scrolls IV: Oblivion için harika bir tanımlama. 2006 yılında oyuncular oyunun kapsamı karşısında şaşkına dönmüşlerdi. Sadece açık dünya anlamında değil, gerçek bir kum havuzu olması açısından da… Oyun etkileyici idi.
Kasaba ve şehirleri sadece onlarca insanla dolu olsa da Cyrodiil, siz orada olmasanız da var olmaya devam edecekmiş gibi bir yaşam yanılsamasını sürdürüyor. Bethesda şirketinin rol yapma oyunları hiçbir zaman hassas diyalog seçimleri ve ağır rol yapma oyunlarıyla ilgili olmamıştır – odak noktası her zaman bahsettiğim çok kasıtlı bir açık dünya içindeki özgürlük kavramı olmuştur. The Elder Scrolls IV: Oblivion da göreceli sadeliğiyle aslında daha modern akranlarından sıyrılmayı başarıyor.
Keşif ve görev tasarımında 2025 yılının projesinde şaşırtıcı derecede ferahlatıcı hissettiren bir açık sözlülük var. The Elder Scrolls IV: Oblivion oyununun yüzeysel tuhaflıklarını görmezden geldiğinizde bu hala şeytani derecede bağımlılık yaratan bir macera – zaten nostalji sarhoşuysanız bunu başarmak çok daha kolay. Bununla birlikte, oyunun nostaljik olsun ya da olmasın günümüz oyuncularının sabrını zorlayacak yönleri de var. Genel olarak, oyunun görevleri iyi ile düpedüz unutulmaz arasında değişiyor, ancak en dandik MMO tipi bir oyundaki getir götür görevlerinin bile yüzünü kızartacak bir avuç görev de var.
Aynı şekilde, ilerledikçe zaman öldürmek de bir angarya haline geliyor. Birçok görev vericisi, istediğiniz bibloyu toplamak için haritanın yarısını dolaştıktan sonra günün belirli bir saatinde geri dönmenizi söyleyecektir. Bu tür sıkıcı görev yapısı yaygındır ve hızlı seyahat ve özel bir “bekle” seçeneğinin nimetleriyle bile The Elder Scrolls IV: Oblivion ve tabii ki bu iyileştirilmiş sürüm, aktif olarak zamanınızı boşa harcıyormuş gibi hissettirebilir. Geri dönüşler de yardımcı olmuyor. Bethesda, The Elder Scrolls V: Skyrim ile zindan tasarımını geliştirmek için çok bilinçli bir çaba sarf etti ve bu yeni oyunu tekrar oynarken bunun nedeni çok açık.
Monoton mağaralar ve harabeler günün düzeni, görünüşte sonsuz sayıda olan bu mağaralar manzarayı süslüyor. Tamamlandıktan sonra, birçoğu size çıkmaz bir sokak sunuyor ve girişe kadar yürümenizi istiyor. Tüm bunlar günümüz standartlarına göre oldukça zorlayıcı ve The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered oyununun RYO türünün en şüpheli bileşenlerini hafifletmek için daha fazlasını yapmamış olması belki de utanç verici. Oyunun lansmandaki teknik performansı da benzer şekilde hayal kırıklığı yaratıyor. Orijinal sürüm tekleyen bir karmaşaydı ve neredeyse 20 yıl sonra bile PlayStation 5 Pro üzerinde düzenli kare hızı takılmaları ve aksaklıklarla karşılaşan yeniden canlandırılmasıyla karşınızdayız. Bu kadar sinir bozucu olmasaydı komik olurdu.
Açık olmak gerekirse, oyunun büyük bir kısmı iç mekanda veya şehir içindeyken saniyede 60 kare gibi oldukça akıcı bir hızda çalışıyor ama açık dünya farklı bir hikaye. Bazı bölgelerde neredeyse sürekli düşüşler yaşanırken, diğerlerinde düzenli takılmalar görülüyor. Oynanabilir ama mükemmel olmaktan uzak. Yine de, bu incelemenin ikinci yarısında biraz olumsuz olsak da oyunun temel güçlü yönlerinin zamanın testine dayandığını vurgulamalıyız. Bu kadar çok insanın bu oyuna hayretle bakmasının bir nedeni var; Cyrodiil’in açık düzlüklerine bakarken, kulaklarınızda o ikonik müzik parıldarken RYO dünyasındaki yerini anlamak çok kolay.
The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered, 2006 yılının orijinal rol yapma oyununun ne kadar özel olabileceğine dair hoş bir hatırlatma. Performans sorunları ve sıkıcı tasarım öğeleri bir yana, Virtuos ve Bethesda, The Elder Scrolls IV: Oblivion oyununu orijinal vizyonundan ve yıllar içinde geliştirdiği unutulmaz kimliğinden uzaklaşmayacak şekilde geri getirdikleri için gerçek bir övgüyü hak ediyor. Bu, tartışmasız, kesin ve net bir rol yapma oyunu deneyimi ya da en azından garip kırışıklıklar giderildikten sonra öyle olacak. Bunun için birkaç güncelleme beklemeliyiz.
