The Green Light incelemesi
Son dönemde bağımsız oyun pazarında sıkça karşılaştığımız kısa soluklu psikolojik korku yapımları, oyunculara hızlı fakat yoğun tecrübeler sunmayı hedefliyor. Geliştirici waleedzo tarafından tek başına hazırlanan The Green Light ise aynı şekilde bir video oyunu ve hayallerini gerçekleştiremeyip sıradan bir masa başı işine sıkışıp kalmış Fred adındaki bir büro çalışanının zihinsel çöküşünü konu alıyor. Yürüme simülasyonu türünün sınırlarında gezen bu mütevazı yapım, kasvetli atmosferi ve toplumsal mesaj kaygısıyla kısa sürede dikkat çekmeyi başarıyor.
Maceramız, aslında bir sanatçı olma hayalleri kuran kahramanımızın mesaiye kaldığı kasvetli bir akşamda başlıyor. Fred’in insanlıktan nasibini almamış acımasız yöneticisi, çalışanların maaşlarını keseceğini ve onları zorunlu mesaiye zorlayacağını belirten tehditkar mektupları iş yerinin her tarafına saçmış durumda. Tüm bu çekilmez psikolojik baskının ortasında The Green Light, modern iş hayatının rutininden kaçmak isteyen bir adamın içsel çığlığını ve yaşadığı çaresizliği oyuncuya hissettirmeyi amaçlıyor ve bunu başarıyor da bir noktaya kadar.
Mesai sırasında eski nesil bilgisayarın elektriği aniden kesilince, karanlığa gömülen ofis koridorlarında yolumuzu bulmak için bir fener arayışına giriyoruz. Oyunda el feneri gibi modern aydınlatma araçları bulunmadığı için idarecilerin odalarından bulduğumuz eski gaz lambasıyla ilerlemek durumunda kalıyoruz. Maceranın hemen başlarında The Green Light, bizi basit eşya toplama görevleriyle ve iş yerindeki hoşnutsuz çalışanların bıraktığı mektupları okutarak binanın tekinsiz havasını keşfetmeye yönlendiriyor.
Binadaki karanlık derinleştikçe, telsizden yükselen gizemli bir erkek sesiyle diyalog kurmaya başlıyoruz. Çizgi filmlerdeki fantastik kötü adamları andıran bu yapay ses, kahramanımızı sürekli olarak kıyıdaki deniz fenerine doğru gitmeye teşvik ediyor. Telsizdeki bu sesin bizi kurtarmaya mı çalıştığı, yoksa bir tuzağa mı çektiği belirsizliğini korurken, The Green Light oyununun anlatısı bir anda kırmızı tonlardan yeşil ışığın hakim olduğu açık alanlara doğru kırılma yaşıyor.
Ofis binasından çıktıktan sonra kendimizi çiftlik ve samanlık benzeri kırsal alanların ortasında buluyoruz. Hedefimiz olan yeşil ışıklı deniz fenerine doğru ilerlerken çevredeki basit bulmacaları çözmek ve yeni ipuçları toplamak için etrafı keşfetmemiz gerekiyor. Yeşil renge bürünen bu yeni atmosfer görsel açıdan ilgi çekici dursa da, The Green Light aslında sunduğu kısıtlı bulmaca çeşitliliği ve zayıf keşif hissi bakımından oyuncuyu yeterince içine çekmeyi başaramıyor.
Oynanış mekaniklerindeki aşırı doğrusallık ve etkileşim alanlarının darlığı, ilk dakikalardan itibaren can sıkıcı anlara sebep oluyor. Örneğin, elektriği açmak için koridor sonundaki şaltere gittiğimde nesnenin etkileşim kutusu çok küçük olduğu için dakikalarca doğru noktaya odaklanmaya çalıştım. Ayrıca, The Green Light, son derece katı bir sıralı etkileşim kuralına sahip olduğu için önceki bir nesneye tıklamadan bir sonraki kapıyı veya anahtarı aktif etmenize kesinlikle izin vermiyor.
Yapımın psikolojik korku etiketi taşımasına rağmen bünyesinde gerçek bir korku veya gerilim ögesi barındırmadığını söylemeliyim. Oyuna serpiştirilen dört veya beş adet anlık sıçratma korkusu (jumpscare), uzaktan rahatlıkla görülebildiği için tüm etkisini yitiriyor. Yaratıklar ancak yanlarına çok yaklaştığınızda veya uzun süre baktığınızda tetiklendiği için The Green Light, korkutucu bir deneyim olmaktan ziyade lunaparklardaki eğlenceli korku tüneli havasından öteye geçemiyor.
Ses tasarımı ve müzik tarafında ise tezat durumlar var. Deniz fenerinin merdivenlerini tırmanırken çalan duygusal müzikler oldukça başarılı olsa da genel oyun atmosferiyle bir bütünlük kuramıyor. Ayrıca konsol portunu üstlenen yayıncı firmanın yaptığı teknik hatalar yüzünden ses seviyeleri çok dengesiz ayarlanmış. Tek bir genel ses ayarı bulunduğu için The Green Light oyununun diyalogları çok kısık kalırken sinematik sahnelerde aniden kulak tırmalayıcı seviyelere ulaşıyor.
Konsol sürümünde karşılaştığım bir diğer büyük problem ise ışıklandırma ayarlarının bulunmamasıdır. Oyun varsayılan olarak o kadar karanlık tasarlanmış ki elinizdeki lambanın saçtığı dar ışık huzmesi çevreyi görmeye yetmiyor. Ekrandaki imlecin nesnelerle etkileşime girerken el simgesine dönüşmesi son derece küçük çizildiği için karanlıkta neye tıkladığınızı anlamak zorlaşıyor. Tüm bu görsel yetersizlikler The Green Light oyununu oynarken keşif yapmayı bir keyif olmaktan çıkarıp, eziyete dönüştürüyor ve oyun keyif vermekten uzaklaşıyor.
Oyundaki konfor eksiklikleri sadece grafiklerle sınırlı kalmayıp, kaydetme sistemine de olumsuz yansıyor. Manuel kayıt imkanının bulunmaması ve otomatik kayıt noktalarının belirsizliği yüzünden oyunu bir kez baştan oynamak zorunda kaldım. Ayrıca, bölüm seçme ekranının olmaması sebebiyle tek bir başarımı kaçırdığınızda tüm oyunu en baştan oynamak gerekiyor. Yaklaşık bir saat süren kısa bir yapım olsa bile The Green Light, oyuncuyu bu tür teknik eksikliklerle uğraştırmamalıydı.
Hikaye ve diyaloglar da bekleneni veremeyen son derece kopuk bir senaryoyla karşılaşıyoruz. Telsizdeki karakterin motivasyonu belirsiz kalırken, Fred’in yaşadığı halüsinasyonlar ve alt metindeki mesajlar oyuncuya fazla zorlama bir şekilde iletiliyor. Mektuplardaki ve altyazılardaki gramer hataları belirgin şekilde göze çarparken, The Green Light, sunmaya çalıştığı o iş hayatından kaçış temasını maalesef derinlikli ve tutarlı bir hikaye örgüsüne dönüştürmeyi başaramıyor.
Yine de tek bir bağımsız geliştiricinin emeğiyle ortaya çıkan bu projenin takdir edilecek bazı yönleri de bulunuyor. 3 dolarlık ucuz fiyat etiketi ve 1 saat gibi kısa bir sürede kolayca başarım puanı kazandırması koleksiyoncular için cazip bir seçenek oluşturabilir. Eğer büyük beklentiler içine girmeden oynarsanız, The Green Light bağımsız bir yapımcının gelişim sürecine tanıklık edebileceğiniz kısa ve mütevazı bir deneme olarak görülebilir.
Özetlemek gerekirse, potansiyeli olan ancak konsol uyarlamasındaki teknik hatalar ve zayıf hikaye anlatımı nedeniyle sınıfta kalan bir yapımla karşı karşıyayız. Fener efektleri ve bazı duygusal müzik detayları hoş birer dokunuş olsa da oyunun genel kalitesini kurtarmaya ne yazık ki yetmiyor. Eğer sadece ucuz fiyata kolay başarımlar kazanmak istemiyorsanız, The Green Light, zamanınızı ve paranızı harcamanız gereken öncelikli yapımlardan biri olmaktan uzak kalıyor.