The Thaumaturge incelemesi

20. yüzyılın başlarında bir Varşova var karşımızda. Rus işgalciler Çar’ın çıkarlarını korumak için çabalarken, Polonya içerisindeki işçi sınıfı arasında küçük ama filizlenmekte olan bir devrimci coşku geliyor. Yüzeyin altında ise doğaüstü yaratıklar her bireyin içindeki kötülüklerden besleniyor. Tüm bunların merkezinde, Thaumaturge olarak siz yer alıyorsunuz ve fırtınanın içinde yolunuzu bulmanız gerekiyor. Oyuna adını veren Thaumaturge, Wiktor Szulski, olarak deneyiminiz başlıyor.

Bazıları için o, ucuz numaralar satan bir sihirbazdan biraz daha fazlasıyken, diğerleri için Varşova sokaklarında tehlikeli, şeytani bir varlık. Güçlerinizin anahtarının Kusurlar (Flaws) olduğunu erkenden öğreniyorsunuz – tanıştığınız herkesin sahip olduğu olumsuz özellikler. Çoğu insan için Kusurlar zararsız ama bunlar çok fazla beslendiğinde, Salutor ortaya çıkartıyor. Salutor, güçlü Kusurlardan doğan, onlardan beslenen ve fiziksel dünyaya zarar veren ruhani yaratıklar.

Thaumaturge olarak onları arar, sadece durdurmakla kalmaz, aynı zamanda onları kendiniz için evcilleştirerek diğer dünyevi güçlerini bir silaha dönüştürürsünüz. Oyunun temel oynanış döngüsü budur. Wiktor, suç işleyen bir Salutor avlamak için yola çıkmadan önce bazı haydutluk olaylarının anlatıldığını duyar. Bunu yapmak için öncelikle Kusuru onu çağıran kişiyi bulması gerekiyor. Duyularınızı kullanarak, o kişinin izlerini taşıyan nesneleri bulmak için etrafta dolaşırsınız.

Bu ruhani özden yeterince edindiğinizde, bir kişinin kişiliğini bir araya getirebilir, yalnızca Kusurunu ortaya çıkarmakla kalmaz, aynı zamanda emirlerinizi yerine getirmesi için onu manipüle edebilirsiniz. Bu araştırmalar genellikle oldukça pasiftir. Nesnelerin kendileri ilginç açıklamalara sahip olabileceği gibi çıkardığınız sonuçlar da ilginç olabilir ama araştırma eylemi, bir odanın etrafında koşturmaktan ve birkaç nesneyle etkileşime girmekten biraz daha fazlasına indirgeniyor. Hiçbir şeyi araştırdığımı hissetmedim; her şey benim için zaten etkili bir şekilde yapılmıştı.

The Thaumaturge içerisindeki ana hikaye boyunca size yardım etmeyi veya engel olmayı amaçlayan bir dizi sıradan karakterle tanışacaksınız. Bu karakterlerden bazıları hemen sevilebilir – Rasputin’i ziyaret etmek zorunda kaldığım için hiç hayal kırıklığına uğramadım ama birçoğunu oldukça unutulabilir buldum. En kötüsü, bazı karakterler düpedüz sevimsiz bile geldi, Wiktor’un onlarla olan açık arkadaşlığı da onu biraz daha sevmememe neden oldu.

Salutor bulunduğunda, onu evcilleştirmeye çalışmak için bir savaşa girersiniz. Thaumaturge, sizin ve Salutor tarafının düşman gruplarıyla mücadele ettiği sıra tabanlı bir savaş sistemi kullanır. Düşmanların onları daha güçlü hale getirebilecek Kusurları olduğundan, Salutor saldırılarıyla bu Kusurları devre dışı bırakmanızı gerektiren bir savaş üçgeni var. Etkili bir şekilde savaşmak için Salutor tarafından en iyi şekilde yararlanmanız, rakiplerinizi metodik olarak alt etmek için onları bir dövüş boyunca döndürmeniz gerekecek.

Salutor için seviyeler yükselttikçe, her ikiniz de daha sert vurmanızı veya durum etkileri yaratmanızı sağlayan yeni yeteneklerin kilidini açarsınız. Kartlarınızı doğru oynarsanız, durum etkilerini ve normal saldırıları yıkıcı bir etkiyle birleştirebilirsiniz ki bunu başarmak çok tatmin edici. Yine de tüm cephaneliğimi kullanmaya çalıştığımda, en iyi yaklaşımın genellikle en sert vuran saldırıyı seçmek olduğunu gördüm. Bu durum bölüm sonu canavarı dövüşlerinde, özellikle de oyunun ilerleyen bölümlerinde biraz daha az uygulanabilir olsa da dövüş deneyimime gölge düşürdü.

Genel olarak eğlenceli bir sistem ama daha iyi olabilirdi. Hikayenin başlangıçtaki önermesi de yavan. Daha önce de belirtildiği gibi Wiktor, babasının ölümünden sonra Varşova’ya dönüyor ve Thaumaturge için değerli bir kitap olan babasının kayıp Grimoire’unu aramak zorunda. Bunu yapmak için Wiktor, dedikodu toplamak üzere Varşova sosyetesine geri döner. Dövüş kulüplerini ve barları dolaşarak şehrin bel altı dünyasındaki entrikaları ortaya çıkarır.

The Thaumaturge içerisindeki Wiktor’un hikâyesi beni pek etkilemedi. Oyunun başında Wiktor’un babasından, Varşova’dan ve daha fazlasından ne kadar nefret ettiği anlatılıyor ama karakterler her zaman bizden çok daha fazlasını biliyormuş gibi hissettiriyor, bu da onlarla gerçekten bağlantı kurmayı zorlaştırıyor. Elbette, Wiktor babasından nefret ediyor ama onun hakkında hiçbir şey bilmiyorum, o zaman neden umursayayım bu konu hakkında?

İlgi çekici bulduğum bir yön Wiktor’un rüyaları ya da belki de kabuslarıydı. Hikayenin belirli noktalarında Wiktor etrafındaki dünyanın çarpık bir versiyonunu rüyasında görüyor ve siz de bu rüyaları kısa bir süreliğine keşfettikten sonra oyunun sonunda “spoiler” vermeyeceğim bir ara sahneye denk geliyorsunuz. Bu hikaye unsurları her zaman zevkli ama ne yazık ki çok seyrek. Hikaye ilerledikçe, bunun sadece Grimoire ile ilgili olmadığı da anlaşılıyor.

Ölümünden önce Wiktor’un babasının ona söylemediği çok şey var. Çok geçmeden Wiktor; siyasi entrikalara, devrimci bir harekete karışmaya ve babasıyla birlikte kendisinin de ölümünü isteyenlerin peşine düşmeye başlar. Hikaye, geçmişi araştırmaktan şimdiki zamanla uğraşmaya geçiyor ki buna çok ihtiyaç olduğunu hissettim. The Thaumaturge oyununun hikayesi, büyük ölçüde etrafınızdaki dünyada artan önemi sayesinde zaman içinde kesinlikle toparlanıyor.

Ana görevler arasında Varşova’yı keşfetme ve belirli karakterler için yan görevler yapma şansınız var. Bunlar genellikle karakterle doludur ve sadece biraz tecrübe puanı almak için değil, aynı zamanda şehrin kültürüne biraz daha derinlemesine dalmak için hızlı ve tatmin edici bir yoldur. Sokaklar, Polonya kültürüne küçük selamlarla dolu. Afişlerde mazurka ve Polonez ile halk müziği ve danslarının sergilendiği etkinliklerin reklamı yapılıyor.

The Thaumaturge içerisindeki sokak satıcıları yoldan geçenlere Pierogi ve puro satıyor. Chopin’in müziği üst sınıfların misafir odalarını süslüyor. Polonya kültürüne nispeten aşina olmayan biri olarak bu deneyimi yaşamak çok keyifliydi ve daha meraklı olanların burada sevecek çok şey bulacağından eminim. Bu da oyun ile ilgili hayal kırıklığımın merkezine oturuyor; geliştiriciler sürekli olarak yanlış şeylere odaklanmış gibi hissettiriyor ne yazık ki.

Wiktor’un hikaye karakterleriyle atışmaları beni yakalayamazken, şehri keşfi ve sokaktaki yabancılarla etkileşimleri yakaladı. Wiktor’un geçmişi hakkında basitçe bilgi vermek nadiren ilginçti, ancak rüyalarında bunu deneyimlemek her seferinde ilginçti. The Thaumaturge, formunda olduğunda aslında parkın dışına taşıyor. Varşova’yı keşfetmek çok zevkli ve Wiktor hem tarihsel, hem de kültürel düzeyde Varşova ile ciddi bir şekilde ilgilendiğinde, oyun en iyi halini alıyor.

Her şeye rağmen Wiktor’un kişisel dramını takip etme ısrarı, çoğu zaman yan içeriklerden ana görev serisinden daha fazla keyif aldığım anlamına geliyor. Hikaye ilerliyor ve basit olsa da eğlenceli dövüşler ve birkaç unutulmaz karakterle destekleniyor. Ancak sonuçta The Thaumaturge, anlatmak istediği hikayeye o kadar odaklanmış bir oyun gibi hissettiriyor ki en iyi yaptığı şeyleri tam olarak geliştirmeyi unutuyor. Bu da tatsız bir deneyim oluşturuyor.

The Thaumaturge aslında çok şey vaat ediyor ama güçlü yönlerine göre oynamayı başaramayarak kendini biraz hayal kırıklığına uğratıyor. Varşova, tarihi ve kültürü, oyunla doğru bir şekilde etkileşime girdiğinde deneyimlemek için kesinlikle çok zevkli ama nispeten sıkıcı bir ana hikayeye ısrarla odaklanmak, sonuçta eğlenceli ama sinir bozucu bir deneyim için bundan uzaklaşıyor. Bu yüzden de oyunu deneyimlemek uzun vadede zevksiz bir hal alıyor.