Warcraft III: Reforged – Forsaken Kingdom incelemesi
Warcraft III: Reforged – Forsaken Kingdom yapıtının nasıl bir genişleme olduğunu anlamak için ordularından önce şehirlerine bakmak gerekiyor. Capital City ve Undercity, birkaç binayla temsil edilen görev alanlarının ötesine geçiyor; büyüklükleri, burada gerçekten bir toplumun yaşadığı duygusunu besliyor. Lordaeron’un yıkılışını ve Forsaken’ın kendine yer açma çabasını anlatan bir oyun için önemli bir tercih. Kaybedilen krallık somutlaşıyor, yeniden kurulacak hayat da yalnızca diyalogların konusu olmaktan çıkıyor. Genişlemenin fikri burada: Warcraft tarihindeki büyük olayları, o olayların ardından yaşamaya devam etmek zorunda kalanların ölçeğinde ele almak.
Bu yaklaşım, oynanışın neden kahramanlara yaklaştığını da açıklıyor. Dört görevlik Last Days of Lordaeron kısmı doğrusal bir başlangıç sunarken, ana senaryo ise Rexxar macerasından esinlenen yarı açık dünya düzenine geçiyor. Buradaki temel ayrım, görevlerin sırayla mı yoksa serbestçe mi tamamlandığından ibaret değil. Üs kurma, kaynak toplama ve ordunun üretimini sürdürme sorumluluğu geri çekildikçe dikkatler grubunun gelişimine yoğunlaşıyor. Ekipman ve yetenek sistemleri, ilerleyişi karakterlerin üzerinde biriktiriyor. Warcraft III: Reforged oyununun kahramanlarını destekleyen rol yapma unsurları artık macerayı taşıyan ana yapıya dönüşüyor.
Eşya toplamanın çekiciliği de bu süreklilikten geliyor. Yeni bir ganimet, yalnızca mevcut çatışmayı kolaylaştıran geçici bir avantaj olmuyor; birlikte yol alınan karakterin gelişiminin parçasına dönüşüyor. Özellikle belirgin etkiler sunan güçlü eşyalar, keşifle ödül arasındaki bağı kuvvetlendiriyor. Fakat ekipman ve yetenek sistemlerinin varlığı, tek başına zengin bir karakter geliştirme düzeni kurmaya yetmez. Burada güvenle övülebilecek olan, kahramanlara yatırım yapma hissinin güçlenmesi; farklı dizilimlerin bütün senaryo boyunca aynı derecede kullanışlı veya derin olduğunu söylemek içinse eldeki somut ayrıntılar yetersiz.
Asıl kayıp, strateji görevleriyle maceraların arasında yaşanıyor. Birkaç karakteri yönetmek, geniş çaplı savaşların arasında kullanıldığında oyuncunun dikkatini tazeler; aynı yaklaşım senaryonun ağırlığını taşıdığında ise ekonomik kararların ve ordu kurmanın yerini doldurması gerekir. Forsaken Kingdom, bu değişimi gelişim ve patron karşılaşmalarıyla karşılıyor ama birlik hareketine dayanan kontrol düzeni her karşılaşmanın ihtiyaçlarına rahatça uyum sağlamıyor. Envanter kullanımındaki hantallık da karakter geliştirmeyi desteklemesi gereken arayüzü bir sürtünme noktasına dönüştürüyor. Sorun, Warcraft III: Reforged içerisinde bir rol yapma macerasının bulunması değil; farklı sistemlerin oyuncudan istediği hassasiyetle onları yönetme rahatlığı arasındaki mesafe.
Warcraft III: Reforged – Forsaken Kingdom ile sunulan keşif tarafında da benzer bir gerilim var. Dikeylik ve ayrıntılı çevreler, haritaları daha inandırıcı kılarken hangi yükseltiye çıkılabildiği veya bir hedefe nereden ulaşılacağı her zaman yeterince açık değil. Böyle anlarda yeni bir yol keşfetmekten çok, tasarımın hangi yolu geçerli kabul ettiğini çözmeye uğraşmak gerekiyor. Küçük bir kahraman grubuyla dolaşmaya bu kadar ağırlık veren bir senaryoda yön bulma, tali bir kullanım kolaylığı sayılamaz. Yolculuğun kendisi oynanışın büyük bölümüyse mekânın okunabilirliği de çatışmalar kadar özen istemeli. Deneyimlediğim yapıt ise bunu vermeyi başaramıyor.
Buna rağmen çevre tasarımının hikâyeye katkısı güçlü. Undercity çevresinde yer edinmek, haydutlarla uğraşmak, Forsaken’ın kuruluşunu anlaşılır ihtiyaçlara bağlıyor. Scarlet Crusade’in kendine özgü askerî varlığı da karşıt tarafı birkaç fanatikten oluşan dekor olmaktan çıkarıyor. Bu ölçekte çatışma, yeni bir toplumun neden sürekli tehdit altında olduğunu açıklıyor. Ne var ki son bölümde Naxxramas’a taşınan büyük hesaplaşma ve Garek’in Işık’la ilişkisindeki hızlı güç sıçraması, anlatının ağırlık merkezini değiştiriyor. Bir halkın tutunma mücadelesinden olağanüstü bir kahramanın belirleyici eylemine geçiş, yeterince hazırlanmadığında önceki bölümlerin kurduğu toplumsal gerilimi daraltıyor. Buradaki itiraz, ölümsüz bir paladin fikrine değil; bu fikrin karakter gelişiminde yeterli alan bulamamasına. Kaçırılmış bir fırsat gibi hissettiriyor.
Yine de Warcraft III: Reforged ile World of Warcraft arasını doldurmak, Forsaken Kingdom içeriğinin anlamlı başarılarından biri. Sylvanas’ın bu dönemdeki kişiliğine dönmek ve Forsaken’ın sonraki konumuna giden süreci işlemek, yeni bir bakış sağlıyor. Bu bağın değeri, bilinen isimleri yeniden göstermekten çok onların içinde bulunduğu tarihsel durumu görünür kılmasında. Dolayısıyla senaryonun başarısını yalnızca Warcraft tarihine ne kadar yeni bilgi eklediğiyle ölçmek eksik kalır. Bildiğimiz topluluğun nasıl oluştuğuna dramatik bir çerçeve kazandırması da başlı başına değerli.
Görsellik, bu dönüşün en ikna edici taraflarından. Özgün oyunun belirgin siluetlerini ve stilize görünümünü koruma hedefi, strateji kamerasından bakıldığında karşılığını buluyor. Ancak aynı modeller yakın çekimlerde benzer başarıyı gösteremiyor. Yüzlerin sınırlı ifadesi, konuşmalarla örtüşmeyen ağız hareketleri ve durağan portreler, sinematik anlatımın iddiasıyla çatışıyor. Kamera karaktere yaklaştığında ondan daha fazla oyunculuk bekleniyor; model bu beklentiyi karşılayamayınca dramatik anın etkisi azalıyor. Çevrelerin güçlü sunumu ile yüz animasyonlarının yetersizliği arasındaki fark, görsel yenilenmenin henüz eşit ölçüde tamamlanmadığını gösteriyor.
Genişlemeyle birlikte gelen yenilikleri değerlendirirken senaryo ile genel güncellemeyi de ayırmak gerekiyor. Harita düzenleyicisine eklenen tetikleyiciler, geliştirilen Lua desteği ve genişletilebilir sırt çantası, yalnızca bu maceranın kullanımına kapanmayan araçlar. Oyunun yaratıcı topluluğu açısından bunların önemi, yeni içerik üretirken karşılaşılan sınırları esnetmeleri. Bu yüzden güncellemenin katkısını senaryonun süresiyle ölçmek yetersiz; buna karşılık düzenleyicideki gelişmeleri ücretli maceranın bütün eksiklerini telafi eden bir gerekçe saymak da doğru olmaz.
Forsaken Paladin de aynı ayrım içinde değerlendirilmeli. İleri atılıp düşmanları yavaşlatan Righteous Fury ile çevresini etkileyen Consecration, konumlanmayı beceri kullanımının parçası hâline getiriyor. Consecration’ın dost ölümsüzleri yaralamayıp onlara fayda da sağlamaması, becerinin etkisinin birlik bileşimine göre değiştiği somut bir ayrıntı. Yeni kahramanın araçları böylece yalnızca hasar vermeye indirgenmiyor. Bunun rekabetçi oyunda ne kadar dengeli olduğuysa ayrı bir soru; şu anda metaya ilişkin kesin sonuç çıkarmak mümkün değil.
Warcraft III: Reforged – Forsaken Kingdom yapıtının teknik durumu daha ciddi bir çekince koyuyor. Küçük ve seyrek görsel aksaklıkların ötesinde, senaryonun sonlarına doğru patron karşılaşmalarında ilerlemeyi engelleyen çökmeler yaşanıyor. Bunları herkesin yaşayacağı kesin sorunlar gibi sunmak doğru olmaz ama anlatının tamamlanmasını engelleyen bir hata, kozmetik kusurlarla aynı ağırlıkta değerlendirilemez. Benzer biçimde süre konusunda da tek bir rakama yaslanılmamalı: Paket, 10 saatlik bir deneyim ve bu sürenin herkesin beklentilerini karşılanmadığı ortada. Yaklaşık 30 dolarlık çıkış fiyatında asıl mesele, saat hesabından önce bu maceranın ne kadar sorunsuz ve tutarlı sunulduğu. Bu yüzden bence oyunun 10 saat olması problem değildi.
Warcraft III: Reforged – Forsaken Kingdom deneyiminin devamını istemek için yeterli neden var; mevcut hâlini koşulsuz savunmak içinse yok. Lordaeron’un kaybını ve Forsaken’ın kuruluşunu somut mekânlara, karakterlere ve mücadelelere bağladığında bu evrende anlatılacak başka hikâyeler bulunduğunu çok açık bir şekilde gösteriyor. Gelecekte daha fazla senaryo gelebileceği umudu, bugün satın alınan içeriğin karşılığı yerine geçemez. Bu genişlemenin en değerli tarafı da zaten bir sonraki büyük olayı vaat etmesi değil, Warcraft evreninin tanıdık tarihindeki insanların ve ölümsüzlerin hayatına yaklaşması. Kendi kurduğu bu yakınlığa daha fazla güvendiğinde, serinin geçmişine dönmek için nostaljiden güçlü bir neden sunuyor.