Chains of Freedom incelemesi

Distopik bir Doğu Avrupa’da geçen Chains of Freedom, sıra tabanlı bir bilim kurgu ve taktik oyunu. Haydut bir bilim adamı olan Svetlov’u yakalamak için gönderilen The Sovereignty adlı milliyetçi bir rejimin Barış Muhafızlarından oluşan bir ekibi kontrol ediyorsunuz. Chains of Freedom, türün geleneklerine sıkı sıkıya bağlı ve birçok alanda yetkin olsa da geri kalmış hissettiriyor. Belirleyici bir özelliği veya güçlü bir anlatı kancası olmayan bu yeni video oyunu, diğer taktik oyunlarının soluk bir yansıması olarak kendini gösteriyor ve bu yüzden biraz üzüyor.

Sıra tabanlı bir taktik oyununa göre Chains of Freedom, anlatıya oldukça güçlü bir şekilde odaklanıyor. Svetlov bir tehlike ve ne pahasına olursa olsun hizmet etmek ve barışı korumak sizin göreviniz. Egemenlik olmasaydı, EDEN adı verilen garip uzaylı büyümeleri hepinizi tehlikeli mutantlara dönüştürebilirdi. Svetlov’un peşindeyken hem mutantlarla, hem de Egemenliğin gözetimli güvenliği dışında yaşayan insanlarla mücadele edeceksiniz. Burada ahlaki bir ikilemin çekirdeği var. Mesela, gereksiz şiddete rağmen görevinizde ilerlemek için savunmasız bir köye saldırıyorsunuz ama sinir bozucu bir şekilde, hikaye büyük ölçüde çok tahmin edilebilir.

En baştan itibaren, muhtemelen önünüzde uzanan kıvrımların ve dönüşlerin çoğunu tahmin edeceksiniz. Bazı unsurlar düşündüğünüzden daha erken gerçekleşebilirken, ikinci arsa unsurları da kendilerini çok önceden ortaya koyuyor. Bu sorun karakterler tarafından daha da kötüleştiriliyor. Seslendirme genel olarak ortalama ama çok daha iyi bir performans bile bu kadar kağıt inceliğindeki karakterizasyonla mücadele edemezdi. Oyunun geleneksel ara sahneler yerine kullandığı stilize hareketli çizgi romanlar görsel olarak etkili ama oyuncu kadrosunu ete ve kemiğe büründürmek ya da çeşitlendirmek için hiçbir şey yapmıyor.

İster göreve bağlı askerler, ister çılgın bilim adamları ya da hurdacı kaçakçılar olsun, her karakter kayda değer bir izlenim bırakmakta zorlanıyor. Bunun yerine, her biri neredeyse görünmez kişiliklerle açıklama yapmak için bir olay örgüsü aracı olarak işlev görüyor. Anlatı boyunca koşullar değişse bile, karakterler her zamanki gibi işlerine dönmeden önce birkaç satırın ötesinde neredeyse hiç tepki vermiyor. Bu halleriyle, sinir bozucu derecede homojen hissediyorlar. Mekanik olarak ise Chains of Freedom, hafif keşif ve sıra tabanlı savaş arasında bölünmüş.

keşif ve sıra tabanlı savaş anları kullanışlı ama özellikle güçlü değiller. Oyun çoğunlukla doğrusal ve birkaç küçük alternatif yol veya keşif alanı sunuyor. Bu bölümler; cephane stoklamak, sarf malzemeleri üretmek veya yeni silahlar ya da biyokristaller bulmak için bir şans olarak hizmet ediyor. Biyokristaller, yeni silahlarla birlikte, oyununuz sırasında ilerlemenin birincil yöntemi olarak hizmet eder. Bunlar karakterinizin belirli yönlerini güçlendirir ve genişleyen ekibiniz için belirli oyun tarzlarını geliştirebilir. Bazıları nispeten basit istatistiksel artışlar olsa da diğer biyokristaller çok daha ilginç olan güçlü aktif yetenekler de sağlar.

Benim kişisel favorim, düşmanların öldürüldüğünde aksiyon puanı kazanmasını sağlayarak ön saflardaki pompalı tüfek kullanan ekip üyemle güçlü bir sinerji yarattı. İlerleme ise yukarıda bahsedilen karakter homojenliği sorununa yardımcı olmuyor. Anlatımsal olarak, benzersiz bir şey ifade etmiyorlar ve sınırlı oyun kitleri de bunu yansıtıyor. Örneğin, bir ekip üyesi, haritayı hızlı bir şekilde geçmelerini sağlayan bir kıskaca erişim kazanıyor ama bunun dışında ekibin geri kalanıyla tamamen değiştirilebilir. Herkes her silahı, sarf malzemesini veya biyokristali kullanabilir. Hiç kimse yeni yetenekler kazanmaz veya mevcut yeteneklerini geliştirmez.

Her karakter bundan muzdariptir ve hem anlatı hem de mekanik ifade açısından onları sinir bozucu bir şekilde sınırlar. Bir savaşa başlamadan önce, bazen gizlice yaklaşma seçeneğiniz vardır. Bazı düşmanlar bu şekilde tamamen atlatılabilirken, diğerleri mermiler uçuşmaya başlamadan önce ekibinizi konumlandırmanıza izin verir. Bu, oyunu biraz çeşitlendirir ama asla gizliliği seçemezsiniz. Bunun yerine, gizlilik tamamen bağlamsaldır. Chains of Freedom, gizliliğin bir seçenek olduğu bir an olduğuna karar vermezse, bunu deneyemezsiniz bile. Oyun döngüsüne saatler sonra geri dönmeden önce gizliliğin ortadan kaybolduğu oyunumun uzun bir kısmı boyunca şaşırdım.

Chains of Freedom oyununun çatışma sistemi fena değil. Oyunun geliştiricileri, modern XCOM oyunlarından açıkça ilham almış. Tüm tanıdık unsurlar mevcut: Yarım ya da tam koruma sağlayan araziye sahip bir ızgara ile çalışmak ve bir atış yaptığınızda vurma şansı yüzdesi… Chains of Freedom, bazı durumlarda çağdaşlarından ayrılıyor. Her turda, karakterleriniz yalnızca iki yerine birkaç eylem puanı ile çalışır. Bu sistemle, eylemler çok daha ayrıntılıdır; bir el bombası atmak altı puana, bir tabancayı ateşlemek sekiz puana veya bir keskin nişancı tüfeği on iki puana mal olur. Nişan almak şansa bağlı olsa da, vurduğunuzda hasar ya standart ya da kritik vuruş oluyor.

başarı şansınızı artırmak için bir atışa ek eylemler atayabilirsiniz, bu da güzel bir değiş tokuş. Buradaki amaç, oyunculara sadece hareket edip ateş etmekten daha fazla seçenek sunmak gibi görünüyor ama yüksek aksiyon puanı maliyeti, özellikle sınırlı havuza sahip karakterlerde, genellikle bir turun sonunda boşa harcanan puanlar anlamına gelir. Chains of Freedom oyununun savaşını temelde birkaç kilit alan engelliyor. Karşılaşma ve düşman tasarımı zayıf ve anlamlı bir ilerleme olmaması da oyuncu özgürlüğünü kısıtlıyor. Oyundaki savaşlar baştan sona birbirine çok benziyor.

Düşmanlar, sizi farklı şekillerde oynamaya zorlayan farklı kitlerden yoksun ve sınırlı ilerleme ile bir oyuncu olarak seçenekleriniz durgun. Oynadığım süre boyunca, çoğu karşılaşmanın giderek birbirine karıştığını hissettim. Bir örnekte, yaklaşırken beni aşamalı olarak yeniden konumlandırmaya zorlayan monte edilmiş bir silah vardı ama bunun dışında belirli dövüşleri hatırlayamıyorum. Bu da dahil olmak üzere, “tüm düşman dalgalarını dağıt” olmayan hedeflerin sayısını bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar çok sayabilirim. Çeşitlilik de yok yani.

Chains of Freedom oyunundaki çoğu şey gibi temel mekanikler de mükemmel bir şekilde işlevsel. Yine de taktiklerinizi karıştırmak için dışarıdan bir itici güç veya sizi farklı bir yaklaşım denemeye ikna edecek yeterli seçenek olmadığında, oyun hızla ezbere dönüşüyor. İyileşme de büyük bir sorun. Chains of Freedom içerisinde kalıcı ölüm yok. Oyun bitmeden önce yere düşen herhangi bir karakteri canlandırmak için üç tur hakkınız var. Standart zorluk seviyesinde oynarken, başarısızlık durumunu görmem neredeyse on saatimi aldı. Asıl endişem başarısızlık değil, takım üyelerimi canlandırmaya ne kadar süre dayanacağımdı. İşte bu birazcık can sıktı.

Ekip üyelerini canlandırmanın hiçbir maliyeti yok ve onları tüm eylemleri mevcutken yarı sağlığa geri götürüyor. Canlandıran karakter üç tur boyunca başka bir canlandırma yapamaz ama bu benim için işlevsel olarak bir sorun değildi. Ekibimi sağlam bir düzende tutarak, her zaman diğerlerini toplayıp devam edebildiler. Düşman iyileştirmesi de son derece sinir bozucuydu. Daha büyük savaşlarda, savaşçılar kendilerini bandajlara sarıyor ve on dakika önce zaten sinir bozucu olmaya başlayan bir savaşı gereksiz yere uzatıyorlar. Neyse ki düşmanlar hızlı hareket ediyor ve taktik türünü sık sık rahatsız eden karar döngülerine takılmıyor.

Bu uzun soluklu dövüşlerle uğraşırken, oyunun müziğiyle vibing yapmayı beklemeyin. Akustik eşlik temelde mevcut değil. Görsel sunum ise Chains of Freedom oyununun güçlü noktalarından biri olduğu için bu utanç verici bir durum ve yeterince vurucu melodilerin eksikliği bu alanları güçlendirmek yerine sterilize etmeye hizmet ediyor. Görsellerden bahsetmişken, oyun özellikle izometrik kamera perspektifinden harika görünüyor. Perspektif diğer benzer oyunlar kadar aksiyona yakın olmasa da, kamera aksiyonu tatmin edici bir şekilde en iyi şekilde çerçevelemek için değişiyor.

Svetlov’un bölgesine olan yolculuğunuz boyunca sahneleri araştırırken, sizi uzak perspektifin izin verdiğinden daha yakına getiren stilize çizgi roman slaytları gösterilecek. Bu anların ve onlara eşlik eden anlatıcının, az kullanıldıkları göz önüne alındığında, bu kadar önemli olmaları utanç verici. Özellikle ışıklandırma öne çıkan bir unsurdu. İster kırık bir çitin üzerindeki arduvazları delen bir spot ışığı kadar basit olsun, ister koyu kırmızı renkte parlayan uhrevi EDEN büyümeleri olsun, bu alanların aydınlatılmasına gösterilen özen onları daha mevcut ve gerçekçi kılıyordu.

Bu paketin çoğu, bireyselleştirilmiş parçalara ayrıldığında işlevsel. Bazı oyunlar, parçalarının toplamından daha fazlasıdır ama Chains of Freedom, çığır açan bir mekanik veya anlatı faktöründen yoksun. Bunun yerine, bir bütün olarak bu oyun hakkındaki hislerim, çoğu bireyselleştirilmiş unsur hakkındaki hislerimle aynı. İyi bir oyun. Eğer taktik oyunlarını seviyorsanız, favori podcast programınızı dinlerken oynayabileceğiniz iyi bir oyun olabilir ama taktik oyunlarının size göre olup olmadığından emin değilseniz, başka bir şey almanızı tavsiye edebilirim.

Chains of Freedom oyununun temel sorunu hiçbir zaman kendi iddiasını ortaya koyamaması. Benzersiz hissettiren bir alan yaratmıyor ve genellikle kendi kişiliğine sahip bir şeyden çok diğer oyunların taklitçisi gibi hissettiriyor. Temel mekanikler büyük ölçüde kullanılabilir olsa da benzersiz bir açı olmadan, zamanınızı harcamak için sıra tabanlı taktik türünde çok daha büyük girişler var. Sonuç olarak, sıkıcı karakterler tarafından sunulan öngörülebilir anlatı ve tekrarlayan savaş, bu türün en sıkı hayranları dışında herkes için zor bir öneri haline getiriyor.