Unholy incelemesi
Uzaktan baktığınız zaman Unholy, kesinlikle sürükleyici bir korku temalı macera için yeterli unsurlara sahip; oyun, sizi çaresiz ve intikamcı bir ana karakter olarak atıyor, sizi sızılması ve üstesinden gelinmesi gereken kötü niyetli bir dini tarikatla karşı karşıya getiriyor ve yolunuza çıkan her muhafız ve gulyabaniden daha iyi olmak için sizi bir dizi duygu dolu özel güçle silahlandırıyor. Ne yazık ki, tüm bunlar pek de iyi bir oynanış hissi ile buluşmuyor ve oyun, bunları pek iyi bir şekilde uygulayamıyor. Hissiz kontrol elementleri, dengesiz yapay zeka ve sinir bozucu anlık ölümler, yedi saatlik bu yolculuğu çekilmez bir hale getiriyor.
Genç bir anne olan Dorothea, Spring of Eternity olarak bilinen dini bir tarikatın pençesinden kaçmak istiyor ama tek bir sorun var: Kilisenin baş rahibi, oğlu olan Gabriel’in ruhunu ele geçirmiş ve ölümlü dünyadan kaçarak, Eternal City olarak bilinen doğaüstü bir yeraltı dünyasının kalbindeki bir katedrale götürülmüş. Dorothea; babasının apartmanında tanıştığı yaşlı ve bilge bir kadının ruhani rehberlik etmesiyle, gizli bir ritüel aracılığıyla bu sürekli kasvetli yeraltı dünyasına geçiyor ve burada tek varisini kurtarmak için hayal kırıklığı yaratacak kadar az çeşitlilikteki huysuz muhafızları ve zombi tipli diğer düşmanlarla karşı karşıya geliyor.
Eternal City’nin manzarası gerçek dünyadan çok da uzak değil, sadece daha karanlık ve çok daha fazla kısmı yanıyor. Oyun hakkında biraz olumsuz konuşmuş olsam da aslında Unholy oyununun yeraltı dünyasını oluşturmak için çok fazla özen gösterildiği açık. Çok ilginç ve aslında iyi anlamda iğrenç görünen dallarla kaplı metro tünellerinde kendinizi kaybedebilir ve ürkütücü, mum ışığında sürünerek geçebileceğiniz ölülere adanmış anıtlarla kaplı sokaklarda gezinebilirsiniz. Oyunun apokaliptik ortamı, açık ara en güçlü özelliği… Bu yüzden de oyunun geri kalanı hayal kırıklığı yarattığı zaman, dünyanın iyi tasarımı daha da fazla can acıtıyor.
Dorothea’nın durumu birden fazla açıdan duygusal bir yolculuk yaratıyor; Eternal City diyarında insan duyguları cesetlerden renkli küreler şeklinde toplanabiliyor ve bu küreler sizin yararınıza kullanılabiliyor. Karakterimizin doğaüstü sapanına yüklendiğinde öfke, çevredeki kırılabilir unsurlara patlatılabilir, şok ise güç devrelerini uzaktan kızartabilen gerçek elektrik cıvataları haline getirebilir, Bir diğer yandan üzüntü, düşmanlarınızın görüş alanını kırmak için duman bombası görevi görür ve arzu da muhafızları devriye yollarından uzaklaştırmak için geçici bir dikkat dağıtıcı olarak kullanılabilir. İşte bunların hepsi sadece kağıt üzerinde güzel duruyor.
Unholy, adı gibi oldukça hayırsız bir deneyim sunuyor
Sorun şu ki, Unholy oyunundaki düşmanları, Dorothea’nın herhangi bir saldırısı karşısında yalnızca anlık olarak sersemliyor. Bir düşmanı ortadan kaldırmanın tek yolu, onu patlayıcı bir varilin veya elektrikli bir tuzağın yanına götürüp, ateş etmek ve ardından ikincil hasarla ölmesini ummak… Eğer ıskalarsanız ya da düşman mantıksız bir şekilde hayatta kalırsa, o zaman kendinizi bir ya da iki vuruşluk bir karşı saldırıya açık bırakırsınız, bu da sizi hızlı bir şekilde öldürüyor ve genellikle olması gerekenden belirgin bir şekilde daha geride hissettiren bir kontrol noktasına geri döndürüyor. Bu yüzden, ölmek hem haksızlık gibi hissettiriyor, hem de çok cezalandırıcı duruyor.
Unholy belki de size biraz nefes alma alanı kazandıracak bir yakın dövüş saldırısının eklenmesinden faydalanabilirdi, özellikle de istediğiniz cephaneyi hızlıca seçmek yerine her bir cephane türünü manuel olarak seçmeniz gerektiğinden, köşeye sıkıştığınızda stratejinizi değiştirmek muhtemelen diğer oyunlardan alışkın olduğunuzdan çok daha zahmetli hale geldiğinden… Bir diğer yandan da düşman saldırılarından kaçmak, karakterimiz birazcık da olsa çevik olsaydı şimdiki kadar kötü olmayabilirdi. Ayrıca karakterimiz, çevrenin olmaması gereken yerlerine takılıp kalıyor ve çoğu zaman yakalayabilmesi gereken tırmanılabilir yüzeylere tutunamıyor.
Düşmanların bir alandan tek çıkışınızı engelleme eğiliminde olması da bahsettiğim bir önceki problemle birleştiği zaman çok tatsız deneyimler oluşuyor. Saklanmak için bir dolabın içine girmeyi başardığımda bile, düşmanın beni anında görmezden gelip, görev yerine mi döneceğinden, yoksa kovalamacaya devam etmek için dışarıda mı bekleyeceğinden emin olamıyordum. Unholy oyununun büyük ölçüde pasif cephaneliği, sizi çoğu zaman gizli bir yaklaşım benimsemeye zorluyor, bu da özellikle oyunun ikinci yarısındaki daha büyük şeytanlara karşı, gölgelerin arasından gizlice geçmeyi eğlenceli hale getirecek kadar güvenilir hissettiren sıkıcı gizlilik mekaniği dışında iyi hissettiriyor..
Görünüşe göre, Eternal City’de tüm sakinlerini öldüren bir veba salgını var, bu yüzden Dorothea’ya girişte maske takmasının söylenmesi mantıklı. Ancak, bu COVID-19 sayesinde varlığını öğrendiğimiz cerrahi sınıf bir N95 değil; daha ziyade patlayıcı variller ve her yerde bulunan dolaplar gibi dünyadaki etkileşimli unsurları ortaya çıkarmak için açılabilen özel görüş modlarına sahip mistik bir örtüdür. Hikaye boyunca daha da geliştirilerek Dorothea’nın zehirli gaz bulutlarında yok olmasını önlemek için gerçek bir gaz maskesi olarak ve nihayetinde tamamen görünmez olan oyun sonu düşmanlarını tespit etmek için bir tür termal görüş olarak hizmet edebilir.
Karakterlerde övülebilecek hiçbir şey yok
Unholy oyununda kullandığımız ekipmanların her biri çoğunlukla kullanışlı ama garip bir şekilde Dorothea’nın sapanını kullanırken bu maske modlarından hiçbirini etkin hale getiremiyorsunuz. Bu da görünmez bir düşmanı tuzağa çekmeye çalışmayı can sıkıcı bir şekilde yorucu yapıyor. Karakterimizin maskesinin ek bir faydası daha var, o da ara sahneler sırasında sert yüz animasyonlarını gizlemesi. Yine de bu maske, karakterimizin sıradan repliklerini ve tatsız iğneleme girişimlerini gizleyemiyor ve tehlikeyi atlattıktan sonra bile komik bir şekilde uzun süreler boyunca hiperventilasyon geçirmesini engelleyemiyor.
Sanki karakterimizin nefes nefese kalması ve Unholy oyununun sürekli daha da epikleşen müziği sizi içinde bulunduğunuz durumun gerçekte olduğundan daha korkunç olduğuna ikna etmek için biraz fazla çaba sarf ediyor. Aslında, oyunun içerisinde birkaç saat geçirdikten sonra Dorothea’nın sayısız astım krizinden o kadar sıkıldım ki duraklatma menüsüne girdim ve karakterin ısrarlı nefes alma seslerini sonsuza dek kapattım. Bu seçenek için özellikle minnettar oldum; oyunun başka yerlerinde pek de anlamlı seçenekler sunulmuyor. Eklenmiş bir yükseltme sistemi sizi karakterin geçmişinden özel hatıralar aramaya gönderiyor.
Bu yükseltme sistemi dahilinde karakterimizin annesinin güneş gözlüğü veya Gabriel’in Noel Baba’ya yazdığı mektuplardan biri gibi şeyler buluyorsunuz. Bunlar özel tapınaklarda yedi farklı beceri güçlendirmesi ile değiştirilebiliyor, ancak bunlardan çok azı oynanış anlarında somut bir fark yaratıyor. Her bir sapan mermisi türünden üçten fazla taşıma yeteneğinin kilidini açmak gerçekten kullanışlı bir istisna, ancak karakterimizin koşarak kayma hareketinin, yeteneğin öğreticisi olarak hizmet eden zamanlayıcı tabanlı bir kapıdan ilk atılışı dışında hiçbir zaman zorlayıcı bir kullanımını bulamadım. Yani, yeni özellikler pek de iyice oynanışa yedirilmiyor.
Aslında, oyunda tanıtılan ve sonra hızla unutulan pek çok unsur var. İlk başlarda kilitli bir kapıyı açmak için bir hareket dedektörünü karıştırmak için bir sis bombası kullanmanız gerekiyor ama bir daha asla güvenliği atlatmak için benzer bir şey yapmıyorsunuz. Aynı şekilde, devriye gezen muhafızları varlığınıza karşı uyarmak için tiz bir çığlık atan fener taşıyan bir düşmanı tüm macerada tam olarak bir alanda yer alıyor, bu da toplamda karşılaştığım farklı düşman türlerinin sayısının bir elin parmaklarını geçmediği ve görünmez düşmanların aniden yüzünüzün birkaç santim önünde belirdiği ucuz korku anlarını saymazsanız, biraz utanç verici.
Unholy, çok yanlış sebeplerden ötürü korkutuyor
Unholy içerisindeki bulmacalar da düşmanlar gibi aynı şekilde çeşitlilikten yoksun ve asla şifreli kilitleri çözmekten veya mühürlü gövdelerdeki kadranları döndürmekten çok daha farklı hale gelmiyor. Adil olmak gerekirse, bu bulmaca tiplerinin ikisi de oyunun bir sandıktaki kırılabilir kilidi vurmak için değerli bir öfke küresini harcamanızı gerektirmesi kadar gereksiz görünmüyor; zaten o sandıktan da bir başka öfke küresi çıkacaktı.. Yani, ne kaybettik, ne kazandık, komik bir durum. Eğer olay örgüsü mücadeleye değseydi, oyunun tüm günahları kısmen affedilebilirdi, ancak ne yazık ki Eternal City’nin kalbine ulaşmanın getirisi en hafif tabirle yetersiz.
Dorothea’nın kişiliği pek de ısınılabilecek şey değil ve bu durum, oyunun hikayesine pek bir fayda sağlamadı. Bu yüzden onun ve Gabriel’in nihai kaderi beni sapanla fırlatılmış bir şok küresi gibi değil, daha çok ucuz bir fişek gibi vurdu. İyi tarafından bakarsak, potansiyel olarak zorlu bir oyun sonu canavarına karşı hantal dövüşe katlanmak zorunda kalma fikrinden korkuyordum, ancak neyse ki son karşılaşma, etkileşimli olmayan bir ara sahnenin stressiz sınırları içinde tutuldu. Bu, daha iyi bir korku oyununu sonuçlandırmak için hayal kırıklığı yaratan bir yol olurdu, ancak burada merhamet gibi hissettirdi. Finalin bu şekilde interaktif tutulması bütün kötü nedenlerden dolayı hoşuma gitti.
Uğursuz yeraltı dünyasında bulunan zengin çevresel detaylar dışında Unholy, övülecek çok az şey sunuyor. Oyun, bir korku hikayesi olarak başarılı olmak için yeterince korkutucu değil. Kontrolleri de tatmin edici bir gizlilik deneyimi sağlamak için çok yetersiz hissettiriyor. Daha da önemlisi, düşman ve bulmaca çeşitliliği, oyundaki maceranızın herhangi bir bölümünü gerçekten farklı hissettirmek için çok sınırlı. Tarikatın hüküm sürdüğü bir diyara ilgi çekici bir saldırı olarak başlayan oyun, kısa süre içinde sevimsiz bir baş karakterin tekrarlayan bir şekilde sunuyor. Unholy asla tam olarak oynanamaz değil, ancak kesinlikle ilham verici de değil, Oyun çok hantal ve ilginizi çekemiyor.
İşte tüm bu sebeplerden ötürü Unholy oyununu sizlere önerebilmem çok zor. Oyun, vasatın da bir tık altında ve bu yüzden de kendisinden biraz uzak durmanızı öneriyorum. Belki izlediğiniz görüntüler filan çok hoşunuza giderse, dünyada oynayabileceğiniz oyun kalmazsa, büyük bir indirim bekleyip, bu yapıtı satın alabilirsiniz. O zaman bile bu yapıttan bir şey beklemenizi önermiyorum. İçinizde kurduğunuz her beklenti, en fazla 1 saat içerisinde bu oyun tarafından yerle bir edilecektir. Yine de oyunun çevre detayları hoştu ve düşmanları öldürebilmek için bize sunulan özgürlük fena değildi. Bir şeyler doğru ama çoğu şey yanlış bu oyunda.