Over the Hill incelemesi

Sürüş oyunları çoğu zaman iki uç noktada gezinir; bir tarafta saliselerin hesabını yapan gergin yarışlar, diğer tarafta ise diferansiyel kilitlerinden yakıt lojistiğine kadar her detayı yönetirken yirmi metrelik bir çamur birikintisini aşmak için gerçek zamanlı on dakika harcadığınız ağır simülasyonlar yer alır. Funselektor Labs ve Strelka Games ortaklığında hazırlanan Over the Hill, bu iki uç arasında kendine çok daha dingin ve davetkâr bir alan açıyor.
1960’lardan 1980’lere uzanan klasik 4×4 arazi araçlarının direksiyonuna geçip uçsuz bucaksız doğada kendi hızımızda yol aldığımız bu açık dünya keşif oyunu; trafik, rakipler, geri sayım sayaçları veya “Görev Başarısız” ekranları olmadan sadece sürüşün ve doğanın tadını çıkarmamızı istiyor. İster tek başınıza ister çevrimiçi olarak dört kişiye kadar arkadaşlarınızla oynayabildiğiniz yapım, kayaların ve çamurun üzerinde ağır ağır ilerlemenin fiziksel tatminini harika bir atmosferle birleştiriyor ama mekanik sadeliği ve ilerleme sistemindeki bazı tasarım tercihleri, bu yolculuğun tek başına oynandığında zamanla tekrara düşmesine yol açıyor.
Over the Hill oyununda direksiyon başına geçtiğiniz ilk anda sizi yakalayan yönü, araçların ağırlığını ve zeminle kurduğu teması doğrudan hissettiren fizik modeli. Oyundaki lisanssız ama gerçek hayattaki klasiklerden esinlendiği hemen anlaşılan он sekizden fazla arazi aracı, uzaktan bakıldığında çocukluğumuzda ormanda oynadığımız döküm oyuncak arabaları andırıyor.
Süspansiyonların her taşta ve çukurda gerçek zamanlı olarak esnediğini görmek, lastiklerin ıslak kayada kaydığını veya motorun dik bir yokuşta zorlandığını kontrolcü üzerinden hissetmek son derece keyifli. Bu sürüş hissi için karmaşık teknik ayarlarla boğuşmanız gerekmiyor; mekanik olarak ilgilendiğiniz tek şey aracı yüksek veya düşük vitese almak, gerisi tamamen gaz kontrolüne, doğru rotayı seçmeye ve derin sulardan geçerken hava girişini su yüzeyinin üzerinde tutmaya kalıyor.
Çamur, kum ve derin kar kütleleri tekerleklerin altında gerçekçi biçimde şekil değiştiriyor; bıraktığınız derin lastik izleri uzun süre silinmediği için geldiğiniz yolu takip edebiliyorsunuz ve bir nehirden geçtiğinizde suyun aracınızdaki çamuru yıkayıp temizlediğini görebiliyorsunuz. Yine de sürüş tarafı tamamen kusursuz değil. Kokpit veya tampon kamerası bulunmayan oyunda tek bir dış kamera açısına bağlı kalıyoruz; kamerayı uzaklaştırıp açılarını değiştirmek çoğu zaman yeterli olsa da dar dönüşlerde direksiyon tepkileri bazen biraz hissiz kalabiliyor ve ormanda ilerlerken arka tekerleğin ufak bir ağaç köküne takılması ya da sığ bir çukura kayması tüm ivmenizi anında sıfırlayarak sizi sinir bozucu biçimde yan yatırabiliyor.
Sürüş mekaniklerini sınadığımız dünya, çıkış sürümünde Kanada ve Cezayir olmak üzere iki ana bölgeden ve bunların birbirine portallarla bağlanan toplam beş devasa haritasından oluşuyor. Kanada’daki Valhalla dağ sırası; nehirler, şelaleler, bataklıklar ve sonbahar renklerine bürünmüş ormanlarla başlayıp, ilerledikçe aracınızı yutan derin kar yığınlarıyla kaplı sarp dağ geçitlerine uzanan üç haritalık kademeli bir zorluk sunuyor. İki büyük haritaya yayılan Cezayir çölü ise kızıl kum tepeleri, derin vadilerdeki kaya kalıntıları, gizli vahalar ve iki uçurum arasını bağlayan, aracınızın tekerleklerine ancak yetecek genişlikteki asma köprüleriyle baş döndürücü bir dikeylik katıyor.
Minimalist ve tablo gibi görünen sanat yönetimi, dinamik hava durumu ve gece-gündüz döngüsüyle birleştiğinde ortaya büyüleyici manzaralar çıkıyor. Güneşli bir havada rahatça tırmandığınız bir patika, gece çöktüğünde ve aniden bastıran bir kar fırtınası ya da görüş mesafesini kaputunuzun ucuna kadar düşüren bir kum fırtınası çıktığında bambaşka bir hayatta kalma sınavına dönüşüyor.
Aracın radyosundan yükselen akustik gitar, folk ve lo-fi kasetleri de rüzgârın uğultusuna eşlik ederek bu dingin atmosferi tamamlıyor. Ancak içerik hacmi açısından yalnızca iki bölgenin bulunması biraz kısıtlı hissettiriyor; özellikle Cezayir, Kanada’nın çeşitliliğine kıyasla daha çabuk tekrara düşüyor. Ayrıca doğallığıyla öne çıkan bu coğrafyalarda aniden karşınıza çıkan dev kaya eller veya havada asılı duran adacıklar gibi gerçeküstü eklemeler ile eğitim rehberi olarak kullanılan Buda figürü gibi yüzeysel karakterler oyunun doğal dokusunda biraz eğreti duruyor.
Zorlu doğa koşullarında ilerlerken en büyük yardımcımız, haritalardaki kamp alanlarında ve kulübelerde yenileyebildiğimiz bagaj ekipmanlarımız oluyor. Geliştirmelerle dört slota kadar çıkan bu envanterde yarıkları geçmek için kullanılan uzun kalaslar, hasar alan kaportayı düzelten tamir çantaları, kötü hava koşullarını dağıtan tuhaf bir çan, göktaşı pusulası ve en önemlisi yere çakılan tek kullanımlık zemin çapaları yer alıyor.
Motor gücünüzün yetmediği dik yamaçlara tırmanırken veya devrilen aracınızı düzeltirken hayat kurtaran vinç sistemi, hem en yakın noktaya hızlı tutunma hem de tekerlek menü üzerinden aracın ve çevrenin tam olarak neresine bağlanacağını seçme imkânı tanıyor. Üstelik yere çaktığınız çapaların tek kullanımlık olmasına rağmen haritada kalıcı olarak durması, hem aynı yoldan dönerken size hem de arkadan gelen arkadaşlarınıza büyük kolaylık sağlıyor.
Ne var ki bu araç gereçleri yönettiğimiz dairesel menü, saatler süren oynanıştan sonra bile oldukça hantal hissettiriyor. Daha da garibi, aracınız vince bağlıyken oyun bu dairesel menüyü ve fotoğraf kamerasını tamamen kilitliyor; bu da yamaçta asılıyken yeni bir çapa seçerek yaratıcı kurtarma hamleleri yapmanızı veya o anı fotoğraflamanızı engelliyor. Benzer bir kullanım pürüzü harita ekranında da karşımıza çıkıyor. Atmosferi bozmamak adına ekrana mini harita koymama kararı güzel olsa da, yönünüzü bulmak için ana haritayı her açtığınızda aracınızın tüm hızını ve ivmesini bir anda kaybetmesi, özellikle dik bir yokuşu tırmanırken haritaya bakmayı cezalandırıcı hale getiriyor.
Gri sisle kaplı haritayı açtıkça karşımıza hızlı seyahat ve dinlenme noktası işlevi gören kulübeler, manzara noktaları, kozmetik sandıkları, yolda kalmış araçları çekme görevleri ve kontrol noktalarından oluşan zorlu parkur sınavları çıkıyor. Ayrıca gökyüzünden düşüp geceleri turuncu bir parıltı yayan göktaşlarını vinçle topraktan sökebiliyor ve eski bir film kamerası hissi veren fotoğraf moduyla geyik, tilki, kartal, deve ve hatta ormanda gizlenen Kocaayak gibi canlıları ürkütmeden fotoğraflayarak albümümüzü doldurabiliyoruz.
Seksenler kamp ruhunu yansıtan kano, sörf tahtası, kamp malzemeleri ve yedek yakıt bidonları gibi kozmetik eşyalar aracınızı kişiselleştirmeyi çok keyifli kılsa da, haritadaki ilgi noktalarını tamamlamanın sadece büyük tahta kutulara yavaşça çarpmaktan ibaret olması ve içlerinden ne çıkacağının tamamen şansa bağlı kalması zamanla heyecanını yitiriyor. Parkur görevlerinin ise başlamadan önce ne kadar süreceğini veya ne kadar zor olduğunu belirtmemesi, hazırlıksız bir araçla yarım saatlik ağır bir tırmanışın ortasında kalmanıza neden olabiliyor.
Fakat ilerleme sistemindeki asıl büyük sorun, görevlerden ve keşiflerden kazandığımız çakıl taşlarıyla işleyen geliştirme ekonomisi. Her haritada belirli bir noktada bekleyen seyyar tamirci Günther’in karavanına giderek motor, süspansiyon yüksekliği, lastik tutuşu, vinç menzili ve derin su şnorkeli gibi kritik geliştirmeler satın alabiliyoruz. Ancak kutulardan çıkan kozmetikler tüm araçlarda ortak kullanılırken, çakıl taşlarıyla aldığınız mekanik geliştirmeler yalnızca o an kullandığınız araca özel kalıyor. Çakıl taşları yavaş kazanıldığı ve yeni açtığınız standart bir araca geçtiğinizde tüm o tırmanma gücünü kaybedip en başa döndüğünüz için, oyun sizi yeni araçları denemekten soğutup başladığınız ilk araçla bütün oyunu bitirmeye itiyor.
Over the Hill oyununun bu eksiklerini unutturan ve deneyimi bambaşka bir seviyeye taşıyan unsur ise dört kişilik çevrimiçi eşli oyun modu. Yerel bölünmüş ekran desteği bulunmasa da, çevrimiçi ortamda her oyuncunun kendi harita ve kayıt ilerlemesini koruyarak aynı konvoyda buluşabilmesi harika işliyor. Tek başına oynarken bir süre sonra ıssızlaşan ve kutu toplama rutinine dönüşen keşif süreci, yanınızda birkaç arkadaşınız olduğunda kahkaha dolu bir yol hikâyesine evriliyor.
Önden giden sürücünün tehlikeli uçurum kenarlarını işaretlemesi ve geridekiler için kalıcı çapalar bırakması, çamura saplanan bir aracı arkadan tamponla iterek yokuş yukarı çıkarmak, oyuncu sayısına göre ağırlaşan göktaşlarını dört koldan vinç bağlayarak sökmek veya siz nadir bir hayvanın fotoğrafını çekmeye çalışırken bir arkadaşınızın kornaya basıp hayvanı kaçırması oyunun en unutulmaz anlarını yaratıyor.
Teknik tarafta ise oyun oldukça tatminkâr bir tablo çiziyor; yoğun fırtına efektlerinin yaşandığı birkaç saniyelik geçişler dışında hem bilgisayarlarda hem de kontrollerin doğal bir uyum sağladığı Steam Deck üzerinde akıcı bir performans sunuyor ve çıkış günündeki ufak yükleme ekranı hataları hızlı güncellemelerle de giderilmiş durumda Over the Hill içerisinde.
Sonuç olarak Over the Hill, arazi sürüşünü ağır simülasyonların yorucu angaryalarından kurtarıp herkesin kolayca adapte olabileceği, dokunsal ve huzurlu bir doğa kaçamağına dönüştürmeyi başarıyor. Yalnızca düşük vitese geçip akustik gitar eşliğinde karlı bir dağ zirvesine tırmanmak ve şafak sökerken vadinin manzarasını izlemek bile başlı başına özel bir deneyim.
Her araca sıfırdan geliştirme yapma zorunluluğu, dairesel menünün hantallığı, başlangıçtaki bölge sayısının azlığı ve görev çeşitliliğinin sınırlı kalması, özellikle tek başına uzun soluklu bir macera arayanlar için oyunun nefesi erken kesen pürüzleri. Ancak yanınıza birkaç arkadaş alıp telsiz sohbeti eşliğinde çamurlu patikalara vurduğunuzda, bu küçük kusurların çoğu tekerlek izlerinizin gerisinde kalıyor ve ortaya son yılların en samimi ortak sürüş deneyimlerinden biri çıkıyor.